True
Lachen.TV - TV kijken via internet, de beste Lachen tv-programma's bij elkaar! Nederland.FM   Nederland.TV   Contact   Privacy & Cookies  

Kruispunt - Alle afleveringen
Kruispunt
Kruispunt: Oud en uit de kast

Op latere leeftijd uit de kast komen, ook voor 50-plussers blijft het een worsteling. In een tijd waarin homoseksualiteit nauwelijks werd geaccepteerd was de druk om je geaardheid te verbergen groot. Na een leven proberen aan het traditionele plaatje te voldoen, kwamen ze uiteindelijk alsnog uit voor hun diepste verlangen. Ze legden hun eigen weg af van eenzaamheid, strijd en veerkracht. Met het delen van hun verhaal hopen ze nu andere ouderen te inspireren om voor hun geaardheid uit te komen. In verzorgingshuizen is de angst voor buitensluiting of afwijzing nog steeds groot. Marjet (68) maakt met haar voorstelling het onderwerp bespreekbaar.



Kruispunt
Kruispunt: Veteranen zoeken vermisten

Het begon in 2017 met de zoektocht naar Anne Faber. Inmiddels wordt het Veteranen Search Team jaarlijks zo'n zestig keer bij een vermissing door de politie ingezet. De organisatie bestaat uit ongeveer 2.000 vrijwilligers. Voor het grootste deel zijn het veteranen, vaak met een mentale beschadiging teruggekeerd van hun missie. Met hun kameraden proberen ze hun leven weer zin te geven en met hun specifieke vaardigheden de maatschappij een dienst te bewijzen. Ongeveer de helft van de vermisten wordt gevonden. Kruispunt kreeg een unieke inkijkje in het team, mocht mee met een zoektocht en zag een wereld vol veerkracht, voldoening en verbinding.



Kruispunt
Kruispunt: Wonen in de provincie

Randstedelingen en Achterhoekers over wonen in de provincie. De wooncrisis drijft mensen uit de Randstad naar de provincie maar voor jonge gezinnen daar is het moeilijker een betaalbare woning te vinden. Floris en Linda uit Utrecht weken met hun twee kinderen uit naar Drenthe. Ze genieten van de ruimte, al beseffen ze dat zij staan voor 'mensen met geld uit de Randstad', die lokale woningzoekers overbieden. In het Achterhoekse dorpje Beltrum gaan jong en oud de woningcrisis op een slimme manier te lijf: ze bouwden hun eigen huizen. De ouderen nemen een opmerkelijk besluit: hun gezinswoningen verkopen ze zonder makelaar aan Beltrumse jongeren.



Kruispunt
Kruispunt: Weer alleen na een leven lang samen

Na een huwelijk van vijftig, zestig jaar je levenspartner verliezen. Hoe ga je dan alleen verder? Corry Burgers (93) was 66 jaar getrouwd met Harry, toen hij twee jaar geleden stierf. De aanblik van zijn lege stoel is nog steeds moeilijk, maar tot haar verrassing krijgt ze toch weer zin in het leven. Louise, grote liefde van Gerd Kelling (89), stierf in 2018. Hij mist haar elke dag. De emeritus-dominee maakt nog steeds 'hun' wandelingetje, maar hij vindt er niets meer aan. Rouwdeskundige Manu Keirse: 'Voor de omgeving is het evident dat iemand op hoge leeftijd overlijdt, maar niet voor degene die achterblijft. Hun leven verandert totaal.'



Kruispunt
Kruispunt: Na de vlucht uit Kabul

Hoe gaat het nu met de Afghanen die twee maanden geleden Kabul wisten te ontvluchten? Kruispunt volgt oorlogsveteraan Roy en Cordaid-hulpverlener Anne. Zij haalden alles uit de kast om 'hun' mensen te evacueren. Roy zoekt zijn tolk op in de noodopvang en Anne begeleidt meerdere geëvacueerde vrouwenactivisten. Hoe kijken ze terug op hun barre tocht en zal het ze lukken in Nederland een bestaan op te bouwen?



Kruispunt
Kruispunt: Uit liefde afgestaan

Zeventig jaar geleden werden zo'n 12.5000 Molukse mensen onvrijwillig door de Nederlandse overheid vanuit Nederlands-Indië hierheen gehaald. Met hen kwam een oude traditie mee: de traditie om kinderen binnen families weg te geven, bijvoorbeeld omdat een van hen geen kinderen kon krijgen. Drie weggegeven kinderen praten voor het eerst in het openbaar over de impact van deze traditie op hun leven. Ze komen bijeen in een barak uit een van de woonoorden waar Molukkers werden gehuisvest. Als deel van de geschiedenis van ons land staat de barak tegenwoordig in het Openluchtmuseum in Arnhem.



Kruispunt
Kruispunt: Dierendagspecial Liefde in het dierenasiel

De vraag naar een kat of hond nam in de coronaperiode enorm toe. Een huisdier geeft onvoorwaardelijke liefde. Fokkers hadden gouden tijden, asielen liepen leeg. Maar er bleef ook een groep achter in het asiel. In het oudste dierenasiel van Nederland kijkt Kruispunt mee hoe juist deze dieren dankbaar zijn voor de liefde en aandacht die ze ontvangen.



Kruispunt
Kruispunt: Opgroeien in een groot gezin

De nationale Broer en Zus Dag (30 september) is een mooi moment om je broers en zussen te laten weten hoeveel ze voor je betekenen. Bij de familie Noordover uit Wassenaar hebben ze het er druk mee: het gezin telt maar liefst zeventien kinderen. Hoe is het om in zo'n groot gezin op te groeien? Welke invloed heeft dat op de rest van je leven? Ria (78) is ernstig ziek en heeft met hulp van zus Elly (66) haar herinneringen op papier gezet. Haar verhaal 'En toen waren er zeventien' schetst een beeld van een strenge opvoeding, saamhorigheid, opofferingsgezindheid en levensvreugde. Een portret van dit bijzondere gezin.



Kruispunt
Kruispunt: Klimaat(on)gelovigen

De overstromingen in Limburg waren een wake-upcall voor het klimaat. Tegelijkertijd blijft het verleidelijk weg te kijken. Religieuze wereldleiders en topwetenschappers willen in het Vaticaan de wereld wakker schudden. Kom in actie, anders is het te laat. Kruispunt onderzoekt of het onheil in Valkenburg voor een keerpunt in de klimaatcrisis zorgt.



Kruispunt
Kruispunt: Een monument van namen

102.000 namen, in bakstenen gefreesd: namen van alle Nederlandse Joden die tijdens de Holocaust werden vermoord. Samen vormen ze het Nationaal Holocaust Namenmonument dat op 19 september in Amsterdam wordt geopend. Het werd financieel mogelijk gemaakt door vele duizenden mensen die een naam adopteerden. Riet van der Chijs-Smit (89) en Maaike Boot (49) vertellen over hun -zeer persoonlijke- beweegredenen zich over een naam te ontfermen. Riet adopteerde de naam Sophia Abrams, haar buurmeisje dat voor haar ogen werd gedeporteerd. Maaike adopteerde de naam Bertha Franco Mendes. Bertha's babyboek kwam door een speling van het lot in haar bezit.



Kruispunt
Kruispunt: De revival van de volkstuin

De een veegt zijn paadje aan, de ander zit lekker te keuvelen op de veranda van zijn tuinhuisje of is actief bezig in de groentetuin. Het zijn de 'bewoners' van de oudste volkstuinvereniging van Nederland, Helpt Elkander in Rotterdam. Allemaal op zoek naar rust, ruimte en groen om zich heen. Kruispunt mag een kijkje nemen in dit bijzondere 'dorp' in de stad. Met 91 pareltjes van tuinen die soms al tientallen jaren beheerd worden door dezelfde mensen.



Kruispunt
Kruispunt: Appie's minimacamping

Vakantie vieren. Voor de iets meer dan één miljoen mensen in Nederland die onder de armoedegrens leven is het onbetaalbaar. Dat betekent dat vele duizenden kinderen nog nooit op vakantie zijn geweest. Oud-kweker Appie Wijma (58) uit het Groningse Opende besloot dat dat anders moet. Voor het derde jaar op rij ontvangt hij gezinnen die in armoede leven op zijn camping. Ze mogen een week kamperen, gratis en voor niets. Eten, drinken, zelfs uitstapjes zijn inbegrepen. Met een team van vrijwilligers bezorgt Appie ze een onbezorgde week, een week zonder geldzorgen. Een portret van deze bijzondere camping.



Kruispunt
Kruispunt: Op het Kloosterpad (1/2)

Gesprekken met wandelaars op een nieuwe pelgrimsroute langs eeuwenoude kloosters in Brabant. Een kloosterpad, samengesteld ter ere van het Jaar van het Brabants kloosterleven. Pelgrims vertellen over hun zoektocht naar bezinning, stilte en nieuwe inzichten. In kloosters en kerken, op struinpaden door het Brabants landschap en over de dijken langs de Maas. Mirjam verloor tien jaar geleden haar zoon. Wandelen hielp haar door de diepe rouw heen. Mia groeide grotendeels op in een internaat. Zij en haar broer Frans zijn langs de route op zoek naar hun katholieke roots.



Kruispunt
Kruispunt: Het kloppend hart van verpleegkunde

Kruispunt staat in het teken van de Dag van de Verpleging. Woensdag 12 mei worden de verpleegkundigen in het zonnetje gezet. Het afgelopen jaar is er onwaarschijnlijk veel van ze gevraagd, maar ook vóór de coronacrisis speelde de toenemende werkdruk al een rol. Opmerkelijk genoeg zijn de aanmeldingen voor de opleiding bijna verdubbeld, vergeleken met de jaren hiervoor. Wat motiveert de nieuwe verpleegkundigen, midden in deze pandemie? Hoe diep zit de liefde voor de zorg, en wanneer is de grens bereikt? Kruispunt draait een week mee met ervaren en beginnende verpleegkundigen in het Amphia Ziekenhuis in Breda.



Kruispunt
Kruispunt: De maatschappelijke antenne van Máxima

Koningin Máxima wordt in mei vijftig. Ze is het populairste lid van het Oranjehuis en we kennen haar vooral van haar mooie glimlach en modieuze creaties. Maar ze is meer dan dat. Naast de koning staat een vrouw die zich wil inzetten voor onze samenleving en die probeert te inspireren en te verbinden. Wat drijft haar? Hoe maakt ze het verschil? Maar ook, wat is haar valkuil? Schrijfster Marcia Luyten, royaltywatcher Rick Evers en Hans Clevers, voormalig wetenschappelijk directeur van het Prinses Máxima Centrum, laten hun licht over de koningin schijnen. Ook komen gewone Nederlanders die Máxima hebben ontmoet aan het woord.



Kruispunt
Kruispunt: Laat je niet verpesten!

Op 19 april, de Landelijke Dag tegen Pesten, vertellen mensen die als kind werden gepest over de sporen die dat naliet. Met o.a. operazangeres Francis van Broekhuizen, die uiteindelijk werd gered door haar stem. Huisarts Rutger Verhoeff, schrijver van het boek Laat je niet verpesten, hield een posttraumatische stressstoornis over aan de jaren op de middelbare school. Hij maakt de podcast Pestlab om anderen te helpen. Ook jeugdagent Can Aslan wil iets positiefs doen met zijn pestverleden. Hij vertelt op scholen zijn verhaal. 'Iedereen weet wel dat je niet moet pesten. Maar waarom? Ik wil laten zien wat de gevolgen zijn.'



Kruispunt
Kruispunt: Krasse Knarren: 'Geef ons hofjes!'

Oud worden in een hofje en tegelijkertijd zorgen voor ruimte op de woningmarkt. Het lijkt een inkopper: bouw meer hofjes, zodat senioren hun gezinswoningen kunnen verruilen voor een passend huis. Senioren willen het, het staat hoog op de politieke agenda, maar slechts een op de tien initiatieven wordt gerealiseerd. Het concept 'Knarrenhof', hofjes waarin burenhulp centraal staat, is behoorlijk succesvol, maar ook hiervoor moet vaak jarenlang gelobbyd en gestreden worden. In Zwolle werd drie jaar geleden de eerste hof opgeleverd, maar in Groningen is na acht jaar wachten de tijd rijp voor een protestdemonstratie.



Kruispunt
Kruispunt: Achter de schermen bij The Passion

Kruispunt filmde de afgelopen weken achter de schermen bij de elfde editie van The Passion, de jaarlijkse muzikale paasvertelling. Vanaf de eerste repetities, in een vrijwel verlaten Ziggo Dome, tot en met de uiterst hectische dag van uitzending vanaf het Munsterplein in Roermond. Backstage bij een megaproductie die volgens hoofdrolspeler Trijntje Oosterhuis (Maria) nu relevanter is dan ooit: 'Ik heb zoveel Maria's gezien in dit coronajaar. Sterke, mooie, lieve vrouwen, die zijn opgestaan om liefde uit te delen aan de mensen die dat nodig hadden. Maria, de moeder, blijft een bron van inspiratie.'



Kruispunt
Kruispunt: Uit de schulden

Wie eenmaal in de schulden zit, komt er niet snel weer uit. Domme pech, een verkeerde beslissing en het kan van kwaad tot erger gaan. We volgen twee mensen die in een neerwaartse spiraal terecht kwamen. Arjan (43) heeft in 2016 zo veel schulden dat hij zijn huis uit moet. Ook zijn relatie gaat uit en nu woont hij alleen in een piepkleine huurwoning. Hij besluit het roer om te gooien en zijn vrachtwagenrijbewijs te halen. Kaylee (25) bouwt door een burn-out een forse schuld op. De situatie lijkt uitzichtloos, tot ze in contact komt met de stichting ONSbank en een traject volgt om erachter te komen welke kant ze met haar leven op wil.



Kruispunt
Kruispunt: Vlucht uit de Randstad

Randstedelingen dromen van een plek met meer ruimte binnen én buiten. Het platteland lonkt, met rust en ruimte. Leven in een grote stad is aantrekkelijk als je veel buiten de deur kan zijn. Door de coronamaatregelen zit de stadsbewoner noodgedwongen thuis, vaak op een kleine etage. Het is niet alleen de wens naar meer leefruimte, maar ook naar een leven met minder prikkels. Nu de dynamische stad niet meer bruist, groeit het verlangen naar een andere levensstijl.



Kruispunt
Kruispunt: Van de straat naar een viersterrenhotel

Al ruim een jaar zwerft Wilfred dakloos door Amsterdam. Hij slaapt op verschillende plekken in de stad, tot de kou hem naar binnen jaagt. Hij vindt een slaapplek bij een inloophuis in Amsterdam, totdat hij een gouden kans krijgt. Wilfred mag drie maanden logeren in een viersterrenhotel hartje Amsterdam. Zo kan hij tot rust komen en werken aan zijn toekomst. Kruispunt volgt Wilfred bij zijn afscheid van het leven op straat, zijn intrek in het hotel en bij de begeleiding die hij krijgt. Hoe is het voor hem om in een luxe-hotelkamer te wonen? En zal het lukken een beter bestaan op te bouwen.



Kruispunt
Kruispunt: Tegenwind en Veerkracht in Bospolder-Tussendijken

In deze onrustige tijd waarin van iedereen veel veerkracht wordt gevraagd, strijkt Kruispunt neer in Bospolder-Tussendijken in Rotterdam-West. Het is een van de armste postcodegebieden van Nederland. Achterdocht en onbegrip liggen op de loer, maar juist deze buurt heeft de ambitie om de eerste veerkrachtige wijk van de havenstad te worden. Bospolder-Tussendijken heeft meer ambities. Het is een van de eerste Rotterdamse wijken die 'van het gas af' moet. Maar als je van dag tot dag leeft, staan klimaatdoelstellingen onderaan het prioriteitenlijstje.



Kruispunt
Kruispunt: Hoelang nog? Ondernemers tussen hoop en vrees

De lockdown is voor ondernemend Nederland een ramp waarvan de impact nog maar nauwelijks zichtbaar is. Horeca en detailhandel zuchten onder de beperkende maatregelen en zien reikhalzend uit naar 2 maart, de dag waarop hopelijk alle winkels weer open mogen. We volgen in deze weken tussen hoop en vrees winkeliers met slapeloze nachten, inkomensverlies en oplopende schulden in de Kleine Overstraat in Deventer. Maar er is ook veerkracht en creativiteit. Opgeven is voor de ondernemers geen optie. Maar hoelang nog?



Kruispunt
Kruispunt: Stilte in coronatijd

Het is stil op straat, stil in de kroeg en stil in de stadions en theaters. Wat doet stilte in deze lockdown met ons? Verschillende mensen vertellen over het gemis aan reuring in hun leven. Mirjam van der Vegt is auteur en stiltetrainer. In deze tweede lockdown zijn veel mensen anders tegen de opgelegde stilte gaan kijken, merkt Van der Vegt. Ook Alex van Hooff is te zien. Hij is directeur van Burgers Zoo en woont zelf ook in het park. Tijdens de lockdown in het voorjaar moest Burgers Zoo voor het eerst in het 107-jarig bestaan de deuren sluiten. Hij mist de bezoekers enorm. Voor vogelaar Joost van Bruggen viel dit jaar juist goed uit.



Kruispunt
Kruispunt: We vieren altijd carnaval!

Niet in je mooiste 'pekske' rondhossen in een bomvolle kroeg, geen nachten doorwerken aan de praalwagens voor de optocht. Carnaval is anders dit jaar, maar het carnavalsvuur is zeker niet gedoofd. Kruispunt volgt een aantal initiatieven van verenigingen die zich niet uit het veld laten slaan, zoals in Weert, waar letterlijk het carnavalsvuur als fakkel wordt doorgegeven. Door alle beperkingen en originele vondsten kan carnaval dit jaar misschien wel meer dan ooit haar ware gezicht laten zien: een feest van verbinding, van familie en vrienden en van aandacht voor de eenzamen en de zwakkeren.



Kruispunt
Kruispunt: Van doktersjas tot ziekenhuispyjama en omgekeerd

Twee artsen over wat ze meemaakten als patiënt, en een slager in opleiding die na zijn ziekte voor de verpleegkunde koos. Met intensivist Meta van der Woude, interventieradioloog Warner Prevoo en leerling-verpleegkundige Remco Mourik. Meta merkt dat haar professionele distantie verdwenen lijkt nu ze zelf de dood in de ogen heeft gekeken. Warner kreeg de ziekte die hij als arts bestrijdt: longkanker in een terminaal stadium. Hij werkt parttime en volgt een opleiding tot coach. 'Ik ben een gevoeliger mens geworden.' Remco besloot zijn ervaringen als patiënt in te zetten als verpleegkundige.



Kruispunt
Kruispunt: Wandelen, het ritme van de vertraging

Wandelen is (her)ontdekt tijdens de coronacrisis. Uit onderzoek van Stichting Wandelnet blijkt dat 72% van de Nederlanders (mei 2020) juist nu een rondje wandelt. Waarom doen we dat? Wat ervaren we tijdens het wandelen en welk effect heeft wandelen nu echt op lichaam, geest en ziel? We gaan de paden op met zanger Tim Knol, hoogleraar klinische neuropsychologie Erik Scherder, het echtpaar Henk Korevaar en Jacqueline Kortekaas en de rollatorlopers uit Oostzaan. Een uitzending over het ritme van de vertraging in een turbulente tijd.



Kruispunt
Kruispunt: Ontsnapt aan vernietiging

Betty Mock en Rob Moscou leerden elkaar kennen in 1946. Als joodse wezen werden zij geadopteerd door twee zussen in het Gooi. Nog altijd verbijstert het Betty en Rob dat zij de Holocaust overleefden. Zij hebben beiden in de Tweede Wereldoorlog hun ouders en tientallen andere verwanten verloren in concentratiekampen van de nazi's. Aan de vooravond van de Wereld Holocaust Herdenking het indringende levensverhaal van twee joodse Nederlanders op leeftijd. Terwijl de een alles over het dramatische verleden te weten wil komen, heeft de ander de neiging om dat weg te stoppen. Interviewer Frénk van der Linden gaat met hen op reis door hun leven.



Kruispunt
Kruispunt: God in het Witte Huis

And He will raise you up on eagle's wings..... Joe Biden, de gekozen president van Amerika, eindigde zijn overwinningsspeech op 7 november 2020 met een citaat uit een bekende Amerikaanse hymne. Biden is een belijdend katholiek, en dat laat hij zien. Hij wordt weliswaar pas de tweede katholiek in het Witte Huis, maar nagenoeg al zijn 45 voorgangers waren diepgelovig. Over de rol die religie speelt in Amerika, in de Amerikaanse politiek en in het Witte Huis. Met o.a. Sister Campbell, een persoonlijke vriendin van Biden, historicus James Kennedy en Eelco Bosch van Rosenthal.



Kruispunt
Kruispunt: Niet sexy?!

Moeten we het er echt over hebben? De overgang? Ja! Meer dan een miljoen vrouwen in Nederland hebben ermee te maken en het leeuwendeel heeft er (veel) last van. Gynaecoloog Manon Kerkhof wil korte metten maken met het taboe op de overgang, want daardoor belanden veel vrouwen onterecht in de ziektewet met het stempel 'burn-out'. Ze is een van de auteurs van het recent verschenen boek Ook leuke meisjes worden vijftig, nu al een groot verkoopsucces. Kerkhof beantwoordt samen met een schrijfster, een hr-manager, een kunstenaar en een fotografe de vraag: 'Moeten we het er echt over hebben...en hoe dan?'



Kruispunt
Kruispunt: Houdoe Brabant

In Little Chute, een klein dorpje in de staat Wisconsin in de Verenigde Staten, staat een echte Brabantse molen. Het plaatsje is een stukje Brabant in den vreemde. Van 1848 tot en met 1960 trok een groep Brabanders naar Little Chute. Generaties lang hielden ze vast aan hun cultuur. De oudste emigranten blikken terug op de keuzes die ze hebben gemaakt. Ook hun nazaten blijken zich sterk verbonden te voelen met het thuisland van hun (voor)ouders en houden typisch Brabantse tradities in ere. Een verhaal over Brabantse emigranten (en hun nazaten) die nooit vergaten waar ze vandaan kwamen.



Kruispunt
Kruispunt: Kerst 2020: licht in het donker

Kerstspecial met mensen wier leven door corona zwaar op de proef werd gesteld en die eerder dit jaar in het programma hun verhaal vertelden. Hoe ziet hun kerst in coronatijd eruit? Met Anna Jans, die tijdens de eerste coronagolf haar moeder, haar oom en haar broer Sam Ramadanovic (43) verloor. En Kruispunt keert terug naar de Goudse wijk Korte Akkeren, waar Marian Eijsden (bijgenaamd 'Dushi') in normale tijden de sterren van de hemel kookt in buurtcentrum De Walvis. Ze is een baken van hoop in een wijk waar het leven niet altijd makkelijk is. Cor IJsselstein (72) vond bij haar een luisterend oor op een dieptepunt in zijn leven.



Kruispunt
Kruispunt: De ziel van Spakenburg

Documentairemaker Olaf Koelewijn (46) keert terug naar zijn geboortedorp Bunschoten-Spakenburg, een vissersplaats waar, toen hij er opgroeide, zijn oma en vele andere vrouwen in klederdracht op straat liepen en de (Gereformeerd Vrijgemaakte) kerk zondag vol zat. Is het erg dat dat veranderd is? Wat ging daarmee verloren? Koelewijn vraagt het in de straten van Spakenburg. Hij laat ook de donkere kant van Spakenburg niet onbelicht: het excessieve drank- en drugsgebruik. De ontkerkelijking volgt in Spakenburg zijn eigen weg. De Gereformeerd Vrijgemaakte kerk trekt weliswaar steeds minder mensen, maar in de nieuwe evangelische Mozaïek-kerk is het geloof springlevend en een groeiend aantal Spakenburgers voelt zich daar thuis. Bij alles wat voorbij ging, blijkt de echte ziel van Spakenburg onveranderd. Nuchter, ondernemend, recht voor zijn raap.



Kruispunt
Kruispunt: Schouder aan Schouder in de zorg

Wat is de impact voor patiënt, familie en zorgpersoneel als een coronapatiënt verplaatst wordt? Een unieke blik achter de schermen van de overbelaste zorg. Kruispunt volgt patiënten die vanuit het Maasstadziekenhuis in Rotterdam vertrekken naar Utrecht en Goes om daar verder verpleegd te worden. Een noodzakelijke actie die veel flexibiliteit en solidariteit van alle betrokken vraagt. Het is snel schakelen wanneer mijnheer Scheerders te horen krijgt dat hij plaats moet maken in Rotterdam. De familie op de hoogte brengen, een nieuw ziekenhuis inschakelen, het vervoer regelen. Een complexe logistieke operatie, die de afgelopen weken honderden keren is uitgevoerd. Naast de medische en praktische kant is de emotionele belasting voor alle betrokkenen enorm, want hoe is het om niet zomaar je geliefde te kunnen opzoeken omdat hij honderden kilometers verderop verpleegd wordt? En wat betekent het voor de zorgverleners om 'hun' patiënt los te laten, terwijl ze dagen, soms weken voor ze gezorgd hebben? Kruispunt draait mee achter de schermen van het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam, Admiraal de Ruyter Ziekenhuis in Goes en het UMC in Utrecht. Het verplaatsingsproces wordt op de voet gevolgd, waarbij alles draait om de solidariteit van artsen, verplegers en patiënten.



Kruispunt
Kruispunt: Blindelings vertrouwen

Een blinde priester? De bisschop van Haarlem-Amsterdam ziet er aanvankelijk niets in, maar Bert Glorie (58) is vastbesloten zijn jeugddroom te verwezenlijken. We volgen hem op weg naar zijn priesterwijding. Glorie is vanaf zijn geboorte blind. Al vanaf zijn 16e voelt hij zich aangetrokken tot het priesterschap. Al zijn er ook bij hem twijfels: kan hij een kind dopen zonder te zien? De mis doen, met alle gebaren en rituelen die erbij horen? Hij oefent met priester Nico Knol. Zijn droom ligt binnen handbereik, eind oktober werd hij tot priester gewijd, een unicum in Nederland, waar niet eerder een blindgeboren man het priesterambt bekleedde.



Kruispunt
Kruispunt: Ben jij nu een ster? Rouw bij verstandelijk beperkten

Astrid Hollander (54) werkt al jaren als persoonlijk begeleider in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking, als bij haar kanker wordt geconstateerd. Ze moet 'haar' geliefde cliënten loslaten, stopt met werken en in augustus van dit jaar overlijdt ze. Een shock voor de bewoners van zorginstelling Broerdijk, die een intense band met haar hadden. We volgen Arjen, Amanda, Charissa, Mandy en Dennis tijdens hun rouwproces. Voor mensen met een verstandelijke beperking is rouw vaak ingewikkeld, omdat ze moeilijker met hun eigen emoties om kunnen gaan. Voor de 29-jarige Arjen was Astrid als een tweede moeder. Arjen kreeg, ook toen ze ziek was, nog verjaardagscadeautjes van haar. 'Ze gaf me allemaal AZ-spullen, daar was ze fan van, maar ik niet, ik ben voor Ajax! Daar maakten we altijd grapjes over. Maar zij heeft 'gewonnen'. Op haar kist heb ik AZ geschreven, niet AJAX.' Amanda woont ook op de Broerdijk. Door de dood van Astrid is zij zich actief gaan inzetten voor de strijd tegen kanker. Haar lange haar mag er af. 'Dat wil ik schenken aan mensen die hun haar verloren hebben door chemo.' Amanda heeft veel aan haar cavia Woezel. 'Met hem praat ik over Astrid, dat is heel fijn.'



Kruispunt
Kruispunt: Hartenkreet uit de zorg

Nog nauwelijks bekomen van de coronacrisis, maken artsen en verpleegkundigen in Nederland zich alweer op voor een mogelijke tweede golf. Het aantal besmettingen loopt op en deskundigen waarschuwen: als het zo doorgaat komt die er, mogelijk al in september. Kruispunt volgt zorgmedewerkers die na de vakantie hun werk weer oppakken. Zijn ze klaar voor een tweede golf? Ic-verpleegkundige Mirjam Kok, verpleegkundige en FNV-kaderlid Marjan Lommerse en wijkverpleegkundige Justin Lans weten: als die tweede golf er komt, dan zetten ze hun schouders er toch weer onder, bijgekomen of niet. Patiënten laat je niet in de steek. Maar intussen steekt het dat een wetsvoorstel om zorgmedewerkers structureel beter te belonen tot drie keer toe werd afgestemd door de coalitiepartijen. Begin september wordt er dan ook actie gevoerd om het applaus voor de zorg om te zetten in klinkende munt. Marjan Lommerse reist naar Den Haag, waar ze een hartenkreet voor de politiek naar het Binnenhof brengt.



Kruispunt
Kruispunt: Wij in de wijk

Verhalen uit het hart van de samenleving. Een actuele blik op maatschappelijke dilemma's en levensbeschouwelijke thema's.



Kruispunt
Kruispunt: Wensen op wielen

Zes weken geleden fietste ze nog, maar inmiddels is ze aan bed gekluisterd. Mevrouw Vonk (83) heeft alvleesklierkanker en ze heeft niet lang meer te leven. Ze heeft nog één wens: nog een keer ronddwalen door de weelderige tuinen van Paleis 't Loo. Vrijwilligers van de Wensambulance zorgen dat deze droom uitkomt. Al 62 jaar zijn mevrouw Vonk en haar man bij elkaar en nu ineens komt daar een bruut einde aan. Vrijwilliger Helma van den Berg rijdt haar rond in een ziekenhuisbed en probeert er een optimale dag voor mevrouw van te maken. Meneer Van Braam is in de negentig en wil nog eenmaal zijn tenen in het zand van Zandvoort steken en de zee horen ruisen. Dertig jaar woonde hij in de kustplaats; de zee hoort bij hem. Het werd een onvergetelijke dag. Helma en haar collega's merken dat de wensdag voor de patiënt een afsluiting is.



Kruispunt
Kruispunt: 70-plus laat zich niet kisten

Hoe ervaren ouderen deze coronatijd? Het gaat in de maatschappelijke discussie veel over deze groep, waarbij het vooral gaat over kwetsbaarheid en risico. Maar de meeste ouderen wonen niet in een verpleeghuis en voelen zich niet kwetsbaar. En willen al helemaal niet worden afgeschermd van de rest van de samenleving. Kruispunt laat ouderen zelf aan het woord over hoe zij omgaan met de corona-maatregelen. Wat vinden ze van de berichtgeving over ouderen als kwetsbare groep en hoe kijken ze aan tegen de jongere generatie? Zouden ze bijvoorbeeld overwegen hun IC-bed bij schaarste af te staan aan een jongere patiënt? Rita (91) gaat er elke dag met haar scootmobiel op uit. Voor het eerst sinds maanden is er weer een repetitie van haar koor, het senioren popkoor Lust for Life. Met kleindochter Fleur (33) praat ze over de coronatijd en de zorgen van de kinderen en kleinkinderen over hun oma, die weliswaar afstand houdt maar toch veel mensen ziet. Nel van de Bos is 76, alleenstaand en heeft geen kinderen. Tijdens de lockdown miste ze de contacten die ze had via haar vele vrijwilligerswerk. In haar omgeving merkt Nel veel terughoudendheid om er op uit te trekken. Zo lukt het haar niet iemand te vinden die met haar mee wil naar een tentoonstelling die ze heel graag wil zien. Zij is zelf ook voorzichtig, maar laat zich toch echt niet opsluiten. Ze ergert zich aan de betutteling en aan het feit dat ouderen allemaal over een kam worden geschoren. Jas Bos (77) uit het Brabantse Vorstenbosch bouwt met een groep senioren een eigen huis. Ze komen uit de bouwwereld en besloten dat zelf bouwen een veel goedkopere optie is. Gelijkvloers en vlakbij zijn dochter, met het oog op de tijd dat hij haar misschien meer nodig heeft. In Vorstenbosch was corona heel dichtbij, er zijn vijf mensen overleden. Jas is voorzichtig maar blijft wel actief. Hij is heel blij dat zijn linedance-lessen weer worden opgestart. Al dansende besefte hij hoezeer hij het heeft gemist.



Kruispunt
Kruispunt: Corona in het klooster

Ze kennen elkaar sinds hun tienertijd op het (klein) seminarie, de paters van de Heilige Harten die vóór de coronapandemie met z'n tienen in een appartementencomplex in Teteringen woonden. Ze vlogen uit over de wereld en kwamen op hun oude dag weer samen. In hun kamers veel tastbare herinneringen aan hun jaren als missionarissen in Indonesië, Brazilië, Portugal en Mozambique, waar zij decennialang hebben gewerkt en geleefd. Tijdens de coronacrisis overleden in korte tijd zes van de tien paters door het virus. De overgebleven mannen vertellen over de enorme impact van dit verlies en ze blikken terug op hun bewogen levens. Ze zijn nog steeds actief; zo gaat pater Frans Waalders (82) om de twee weken voor bij de Kaapverdische gemeenschap in Rotterdam en brengt overste Jan Wouters (81) regelmatig een bezoek aan de zusters van zijn congregatie in Nuland. Jan en Frans gaan op 19 september samen naar de speciale requiemmis in de Sint-Janskathedraal in Den Bosch, waar bisschop de Korte zal voorgaan. De ruim 120 religieuzen die in coronatijd zijn gestorven zullen hier worden herdacht. Jan Wouters zal met een aantal andere religieuzen op het altaar kaarsen opsteken. Samen met Frans hoort hij tussen de namen van de gestorven religieuzen die tijdens de H. mis worden genoemd, ook de namen van hun overleden medebroeders.



Kruispunt
Kruispunt: Leraar als reddingsboei

De scholen zijn weer begonnen. Gehoopt werd dat er 'gewoon' les kon worden gegeven, maar niets is minder waar: corona beheerst nog steeds ons leven. Aan het begin van het nieuwe schooljaar volgt Kruispunt drie docenten en hun leerlingen bij het uitvoeren van hun vitale beroep in deze hectische tijd. Docent Juriaan besloot een kwetsbare leerling een veilig thuis te geven, in eigen huis. Ook leraar Thom werkte non-stop om in contact te blijven met zijn leerlingen. Bij veel leraren kwam er tijdens de coronacrisis een onvermoede kracht vrij, terwijl ze het al zwaar hebben: Grote klassen, veeleisende kinderen, nog veeleisender ouders. Nu werd voor iedereen zichtbaar hoe vitaal hun rol is. Aan het begin van het nieuwe schooljaar staan leraren voor misschien wel de spannendste fase in hun loopbaan: wat zal de herfst brengen? Een reportage over de bevlogenheid van leraren en hun onmisbare rol voor kwetsbare kinderen.



Kruispunt
Kruispunt: Hartenkreet uit de zorg

Nog nauwelijks bekomen van de coronacrisis, maken artsen en verpleegkundigen in Nederland zich alweer op voor een mogelijke tweede golf. Het aantal besmettingen loopt op en deskundigen waarschuwen: als het zo doorgaat komt die er, mogelijk al in september. Kruispunt volgt zorgmedewerkers die na de vakantie hun werk weer oppakken. Zijn ze klaar voor een tweede golf? Ic-verpleegkundige Mirjam Kok, verpleegkundige en FNV-kaderlid Marjan Lommerse en wijkverpleegkundige Justin van der Lans weten: als die tweede golf er komt dan zetten ze hun schouders er toch weer onder, bijgekomen of niet. Patiënten laat je niet in de steek. Maar intussen steekt het dat een wetsvoorstel om zorgmedewerkers structureel beter te belonen tot drie keer toe werd afgestemd door de coalitiepartijen. Begin september wordt er dan ook actie gevoerd om het applaus voor de zorg om te zetten in klinkende munt. Marjan Lommerse reist naar Den Haag, waar ze een hartenkreet voor de politiek naar het Binnenhof brengt.



Kruispunt
Kruispunt: Failliet door corona

De eerste coronafaillissementen zijn inmiddels een feit, maar de grote golf moet nog komen. Somberheid en angst overheersen in ondernemend Nederland, blijkt uit CBS-onderzoek: bijna de helft van de 1,8 miljoen bedrijven in Nederland vreest een faillissement als de crisis nog lang aanhoudt. Faillissementsexperts denken dat er in ieder geval zo'n 150.000 bedrijven gaan omvallen. Kruispunt laat drie ondernemers aan het woord die door de coronacrisis in grote problemen kwamen. Ria en Pieter Thelen staan aan het hoofd van modecentrum Thelen in Limburg. Na 143 jaar sluit het familiebedrijf de deuren. Met een grote faillissementsverkoop ('Buy-Bye') nemen ze afscheid van hun vaste klanten. Siebe Pel maakte zijn jongensdroom waar met de oprichting van Bus & Coach Trade BV, maar corona legde de handel in tweedehandsbussen stil. In een lege bedrijfshal vertelt hij over zijn toekomstplannen. 'Vooruit is de weg', is zijn levensmotto; ondanks zijn faillissement zit hij niet bij de pakken neer. 'Al voeg ik er nu wel aan toe: 'Armoede houdt me netjes.' En Hellen Vyant, eigenaresse van een schoonheidssalon, kon tot haar grote blijdschap op 12 mei weer open, maar ligt wakker van de schulden die ze door de coronacrisis heeft opgebouwd. 'Ga ik het redden? De onzekerheid over de toekomst voelt soms als een strop om mijn nek.' De drie ondernemers praten over hun financiële zorgen, het afscheid van hun bedrijf en de vraag: hoe nu verder?



Kruispunt
Kruispunt: De keuze van Kemp

Kruispunt staat op Tweede Pinksterdag in het teken van het afscheid van presentator Wilfred Kemp. Elf jaar lang was hij het gezicht van het tv-programma, waar hij ooit als redacteur begon en ook als verslaggever werkzaam was. In deze uitzending blikt hij terug, met een selectie van mooie, ontroerende en historische fragmenten uit het afgelopen decennium. Het beste van Kruispunt, waarin zingeving, geloof en maatschappelijke relevantie samenkomen. In deze uitzending onder andere aandacht voor 'De weg naar Santiago', waar Wilfred Kemp verhalen optekende van pelgrims, mensen onderweg, die om uiteenlopende redenen hun leven even op de pauzeknop zetten. 'Om ver van huis dichter bij zichzelf te komen', luidde de tekst waarmee hij de uitzendingen aankondigde. Natuurlijk ook veel aandacht voor de historische momenten waarop Wilfred voor Kruispunt in Rome was: het conclaaf dat in 2013 kardinaal Bergoglio uit Argentinië tot paus koos, het vertrek van paus Benedictus XVI uit Vaticaanstad, De eeuwige stad, het Pietersplein, waar het gevoel bij een wereldkerk te horen bij hem altijd sterk aanwezig is. Meermalen maakte Kruispunt uitzendingen over complexe ethische onderwerpen als voltooid leven. Kemp: 'Daarbij willen we een moreel kompas zijn. Niet om aan te geven hoe je erover zou moeten denken, maar door er vanuit onze traditie vragen bij te stellen.' Een hoofdstuk apart vormen de Kruispunt-uitzendingen met nabestaanden en slachtoffers van rampen, waarin de veerkracht van mensen steeds op indrukwekkende wijze naar voren komt. Dat was zo na de vliegramp met de MH17 en is nu weer zo, bij de huidige coronacrisis. 'Die uitzendingen zijn een ode aan de veerkracht van mensen en willen ook troost bieden, door hen te zien, te horen en de namen van hun overleden dierbaren te noemen en te vereeuwigen in ons programma.'



Kruispunt
Kruispunt: Duivelse dilemma's in verpleeghuizen

De eenzaamheid in verpleeg-en verzorgingshuizen is bijna tastbaar. Is er sprake van een stille ramp? Kruispunt legt een maand lang de dilemma's binnen en buiten het verpleeghuis Simeonshof in Erp vast. Op 6 maart werd de eerste coronapatiënt in Brabant geconstateerd. Erp was een van de eerste brandhaarden. Vanaf dat moment ging het heel snel. Verpleeghuizen sluiten hun deuren voor bezoekers. Volgens Carla Jansen, vrijwilligerscoördinator en activiteitenbegeleidster, is het ingeslagen als een bom. 'Je voelt je zo machteloos. Zo heeft mevrouw Verbruggen na 61 jaar huwelijk geen afscheid kunnen nemen van haar man. De enige mogelijkheid was om de rouwstoet langs het verzorgingstehuis te laten rijden, zodat ze vanachter haar raam een laatste groet kon brengen.' Sinds kort heeft BrabantZorg een ethische commissie om dit soort schrijnende situaties te behandelen. Zij staan voor duivelse dilemma's. Mevrouw Verbruggen wil bijvoorbeeld graag het graf van haar man bezoeken. Zou ze hier toestemming voor krijgen? Alice Bremmer is geestelijk verzorger voor Brabantzorg in Simeonshof en ondersteunt verzorgenden en bewoners in deze crisis. 'In pauzes praten we over wat het nu zo zwaar maakt. Het zwaarste is dat je eigenlijk niet weet hoe lang het nog gaat duren.' De rol van geestelijke verzorger lijkt nog nooit zo duidelijk. Hartverwarmend zijn de initiatieven van verzorgenden en familieleden, en dorpsbewoners komen met creatieve initiatieven om de bewoners van Simeonshof, ondanks afstand, een gevoel van geborgenheid te geven. Zo kunnen bewoners nu achter glas bezoek ontvangen in het 'Flexhotel'. Vrijwilligers staan de hele dag klaar om deze ontmoetingen in goede banen te leiden. Kruispunt over de emotionele gevolgen van het leven in een verpleeghuis tijdens de coronacrisis.



Kruispunt
Kruispunt: IC-Trauma in coronatijd

Je overleeft de ic, maar dan? Voor veel mensen klinkt het als een moment om opgelucht adem te halen, maar naar schatting zo'n 70% van de mensen die langdurig op een ic ligt, lijdt aan het Post Intensive Care Syndroom, afgekort PICS. In Kruispunt aan het woord: voormalig ic-patiënten, zorgverleners en Diederik Gommers, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care, over de periode na opname. Een ic-opname is ontzettend ingrijpend, weet Marianne Brackel, voorzitter van patiëntenorganisatie IC Connect. Zelf lag ze op de ic ten gevolge van ernstige longbloedingen. 'Het is levensveranderend.' Ook Andrea worstelt sinds 2018 met zware klachten. 'Deze hele coronacrisis brengt weer veel oud zeer naar boven. Je hoort die piepende geluiden op tv en bent weer terug in de tijd. Ik herken ook zo het isolement, eigenlijk leef ik daar al anderhalf jaar mee.' Al jaren wordt er onderzoek gedaan naar de gevolgen van langdurige ic-opname. Pas in 2018 werd PICS officieel erkend. Het syndroom is een verzameling van heel verschillende, ernstige klachten. Lichamelijk worden mensen vaak niet meer de oude, maar ook cognitief en psychisch gaat het niet goed met deze ex-ic-patiënten. In 2012 en 2015 maakte Kruispunt hier al specials over. In deze bijzondere tijd een update, want gelukkig is er ook veel verbeterd. Margo van Mol, ic-verpleegkundige en psycholoog, is nauw betrokken bij de nieuwe ontwikkelingen rondom ic-trauma's. Ook zij ziet hoeveel impact een langdurige opname op alle de betrokkenen heeft. De afgelopen jaren is er al wel veel kennis vergaard. 'We weten inmiddels bijvoorbeeld dat het heel belangrijk is om zo snel mogelijk met fysiotherapie te beginnen en psychosociale ondersteuning te geven.' Ondanks dat er veel nieuwe kennis en initiatieven zijn, zien we op dit moment op de ic-afdelingen uitzonderlijke werkomstandigheden. Ic-verpleegkundige Hans Vlake en Mirjam Kok geven een inkijkje in hun werk op de ic-afdeling.



Kruispunt
Kruispunt: Marga in de zorg

Zangeres Marga Bult (63) pakt haar oude beroep van verpleegkundige weer op en verzorgt in Brabant coronapatiënten. Kruispunt volgde haar de afgelopen weken. Ze vierde grote successen met de meidengroep Babe en deed in 1987 voor Nederland mee aan het Eurovisie Songfestival. Weinigen wisten dat ze voor haar zangcarrière als verpleegkundige werkzaam was. Marga gaat tijdens de coronacrisis na bijna veertig jaar in een zorghotel in het Brabantse Uden werken. Marga legt uit waarom ze deze beslissing heeft genomen. 'Ik heb altijd heimwee gehad naar de zorg. Het vak zit in mijn hart. De behoefte aan personeel is nu groot. Ik wil graag iets zinvols doen. Waarom niet? We moeten het uiteindelijk met z'n allen doen.' Daarnaast vertelt Marga openhartig over wat ze in deze zware periode tijdens haar werk meemaakt. 'De patiënten mogen geen bezoek ontvangen. Ik zie veel eenzaamheid. Als iemand komt te overlijden mogen maar twee familieleden afscheid nemen. Soms sterft iemand alleen. Dan zit ik daar in beschermende kleding bij. Dat maakt me verdrietig.' Tussen haar diensten door brengt Marga een bezoek aan haar oude moeder die in haar Twentse geboortedorp Lattrop woont en door de coronacrisis nauwelijks aanspraak heeft. Daarnaast neemt ze een kijkje in de plaatselijke katholieke kerk, waar ze als vierjarig meisje tijdens de kerstviering zong en feitelijk haar zangcarrière begon.



Kruispunt
Kruispunt: Afscheid in Coronatijd

Kruispunt-special met nabestaanden, begrafenisondernemers en priesters uit de provincie met de meeste coronaslachtoffers. Een lege kerk, mensen in groot verdriet, in hun eentje worstelend met hun tranen. Dat ziet diaken Kees den Boer in deze tijden regelmatig gebeuren. Hij is broeder in de abdij van Berne in Heeswijk-Dinther en doet uitvaarten in de kapel van de abdij. 'Woorden, gebaren, muziek worden dan des te belangrijker.' Kruispunt volgt nabestaanden, begrafenisondernemers en priesters in Brabant, de provincie met de meeste slachtoffers van het coronavirus. Hoe neemt Brabant afscheid, zonder omhelzingen, een arm om de schouder? Zonder avondwake, koffietafel, en een uitvaart met maximaal dertig genodigden? We zijn bij de uitvaart van Simon van Steenbergen (74), die stierf door corona. Hij stond in Heeswijk-Dinther bekend als 'de Siem'. Veertig jaar kastelein, uitbater van de dorpskroeg, drijvende kracht achter de biljartvereniging, actief in het verenigingsleven. Zoon Coert: 'We konden hem niet de uitvaart geven die hij verdient, maar we kijken er toch goed op terug. We hebben in de garage een condoleanceplek ingericht. Op de dag van de uitvaart stond er een erehaag buiten de kapel. We zijn overstelpt met kaarten en bloemen. Ondanks de lege kerk was het een memorabel en waardig afscheid.' Uitvaartondernemer Tom van den Berg, die de begrafenis van 'de Siem' regelde: 'Toen dit begon dacht ik, ik kan mijn vak zo niet uitoefenen. Ik had er slapeloze nachten van. Maar ik heb de knop omgezet en probeer wat ik wel kan doen, zo goed mogelijk te doen en er voor de familie te zijn.' Van den Berg verzorgde vóór de crisis twee uitvaarten per week, nu heeft hij er elke dag een, de meeste van coronaslachtoffers.



Kruispunt
Kruispunt: Pasen op zee

Door de coronacrisis zit Chanthal Wouters (33), geestelijk verzorger bij Defensie, samen met de bemanning van het patrouilleschip Zr. Ms Groningen in quarantaine in het Caraïbisch gebied. En dat terwijl haar hele familie in Uden woont, in het hart van de corona-uitbraak. Een oom ligt in het ziekenhuis en een vriend van de familie ligt in coma op de intensive care. De situatie is pittig en Chanthal maakt zich zorgen. Haar werk als geestelijk verzorger aan boord is belangrijker dan ooit. Kruispunt volgde Chanthal toen ze in april 2019 voor het eerst voet zette op het schip van de Koninklijke Marine. Vijf maanden verbleef ze er toen, samen met de bemanning. Chanthal heeft geen militaire taak, maar zorgt voor 'de mens achter de militair'. Een aantal maanden op zee, met zeventig man op een kluitje, brengt een interessante dynamiek met zich mee. Chanthal is één met de militairen, zonder er een te zijn. Ze deelt hun leven en biedt een luisterend oor. Zo probeert ze een beetje zachtheid en verdieping te brengen in de ijzeren wereld van het schip. Kruispunt volgde Chanthal tijdens de Goede week vorig jaar, en vierde met haar en de bemanning Pasen op zee. Midden in de coronacrisis hebben we opnieuw contact met haar gezocht voor een update over haar situatie en een paaswens voor dit roerige jaar 2020.



Kruispunt
Kruispunt: De inspiratie van ... Gerdi Verbeet

Kruispunt gaat elke eerste uitzending van de maand met een inspirerende gast op zoek naar de zin van het leven. Dit keer is dat Gerdi Verbeet (1951), voorzitter van het Comité 4 en 5 mei. Volgende maand zou de grote finale worden van het herdenkingsjaar '75 jaar vrijheid', maar door de coronacrisis gaat deze meimaand er heel anders uitzien dan gepland. Verbeet geeft de laatste stand van zaken en vertelt hoe zij deze tijden beleeft. Verbeet geeft Kruispunt een inkijkje in haar leven. Haar drukke agenda voert haar op één dag naar de finale van de gedichtenwedstrijd voor scholieren Dichter bij 4 mei, naar het PVDA-congres ('mijn tweede familie') en de verjaardag van een van haar kleinkinderen. We praten met haar in haar huis in Amsterdam en wandelen met haar en haar man Wim Meijer en hond Tipper in de bossen bij Garderen. 'Levensreddende wandelingen', heeft ze die uitstapjes vaak genoemd, vooral in haar drukke bestaan als Kamervoorzitter (2006-2012). Haar inspiratie haalt Verbeet uit haar familiegeschiedenis. Haar oma en opa waren sociaaldemocraten in hart en nieren. Haar moeder stimuleerde haar ondernemingszin. 'Hou het stuur van je leven zelf in handen, dat heb ik van mijn moeder geleerd.'



Kruispunt
Kruispunt: Zorgen voor Noud en Rachel in tijden van corona

De coronacrisis heeft ook veel gevolgen voor meervoudig gehandicapte, zorgintensieve kinderen en hun ouders. Veel dagopvang is gesloten, waardoor de zorg echt 24/7 op ouders neerkomt. Kinderhospice Binnenveld in Barneveld blijft gelukkig open en daar kunnen kinderen als Noud en Rachel nog steeds enkele dagen per week terecht, ook in deze tijden van corona. De ouders mogen alleen niet meer mee naar binnen, ze moeten hun kinderen bij de deur afleveren. Kruispunt volgde de ouders van de meervoudig gehandicapte Noud en Rachel. De zorg voor hen is zeer intensief, 24/7. En dat terwijl zowel de ouders van Noud als die van Rachel meerdere kinderen hebben. Om ook hen aandacht te kunnen geven en om even op adem te komen, brengen ze Noud en Rachel een paar dagen per week naar het Kinderhospice Binnenveld.



Kruispunt
Kruispunt: Rozen voor de zorg

Met kweker John Meijer uit het Westland brengen we een bloemengroet aan het medisch personeel in Nederland. Het familiebedrijf is al jaren hoofdleverancier van Nederlandse rozen voor de Paasviering op het Pietersplein in Rome. Nu er geen bloemen naar Rome gaan wil Meijer zijn rozen aan artsen en verpleegkundigen geven. 'Een positief signaal in deze crisis, als dank voor hun enorme inzet.'



Kruispunt
Kruispunt: In quarantaine

Actuele uitzending over de impact van quarantaine in tijden van corona. Wat doet gedwongen afzondering met mensen? Frappant dat het woord 'quarantaine' juist in deze weken zo actueel is: het verwijst naar het kerkelijke gebruik om veertig ('quaranta') dagen voorafgaande aan Pasen te vasten.



Kruispunt
Kruispunt: De onderduikkinderen van Friesland

Bert Barend (77) en Elli Slier (86) zijn twee van de honderden kinderen die in de kleine dorpjes in Friesland tijdens de oorlog onderdak kregen. Zij gaan terug naar Friesland, naar de plek waar zij met hun onderduikouders woonden. Tijdens de oorlog voelde Bert zich vrij en veilig in de kleine gemeenschap van het Friese dorp Oudega. De band met Friesland en de familie die hem redde zijn Bert ook na de oorlog heel dierbaar gebleven. Elke vakantie was Bert bij heit en mem; Jelle en Jeltje de Vries voelden als zijn tweede ouders. Bert, maar ook zijn broer, journalist Frits Barend, heeft uit dankbaarheid zijn kinderen vernoemd naar Jelle en Jeltje. Veel onderduikkinderen hebben de banden met de onderduikfamilies nooit verbroken. Voor Elli liep het anders. Haar ouders hebben de oorlog niet overleefd, waardoor ze uiteindelijk werd geadopteerd door haar pleegouders. Dat betekende wel dat ze ver weg van haar broer en zus bleef wonen, maar dat wilde Elli liever dan weer weggehaald worden bij haar nieuwe ouders. Een eerbetoon aan de onderduikkinderen en de tijdelijke ouders die deze kinderen hebben gered. Elli, Bert en Frits vertellen over de Friese gastvrijheid, de angst om verlaten te worden en hun dankbaarheid voor hun onderduikouders. Vanaf half maart staat heel Friesland in het teken van de onderduikkinderen van Friesland. Er is een tentoonstelling in Leeuwarden, er komt in april een theaterstuk en in mei zijn er twee grote bijeenkomsten om samen met de Friese bevolking de oorlog te herdenken en de bevrijding te vieren.



Kruispunt
Kruispunt: De Inspiratie van .... Sander de Kramer

Waar gaat het om in het leven? Hoe word je gelukkig? Het zijn vragen waar we te weinig bij stil staan, gedreven als we worden door de waan van de dag, altijd op weg naar een volgende afspraak. Kruispunt gaat met een inspirerende gast op zoek naar de zin van het bestaan. Dit keer is dat Sander de Kramer (1973). Volgende maand krijgt hij de Four Freedoms Award, een grote, internationale prijs die eerder werd uitgereikt aan mensen als Nelson Mandela, de Dalai Lama en voormalig VN-secretaris-generaal Kofi Annan. Hij krijgt de prijs onder andere voor zijn baanbrekende werk in het Afrikaanse land Sierra Leone, waar hij met zijn Sunday-Stichting honderdduizenden kinderen een beter leven bezorgt. Sander werd door de inwoners tot 'chief' benoemd, een soort burgemeesterstitel voor het leven. Al bijna veertig keer reisde hij naar het land (dat bekend staat als een van de ellendigste plekken op aarde), waar hij een eigen lemen hut heeft om in te wonen. Gevraagd naar zijn 'levenslessen', zegt De Kramer: 'Dat je overal, hoe groot de modderput ook is, mooie, inspirerende mensen tegenkomt die bereid zijn hun leven op het spel te zetten om de wereld beter te maken.' Hij maakt korte metten met 'de gloeiende plaat'-gedachte. 'Dat hoor je vaak, het is 'een druppel op een gloeiende plaat'. Je kunt je achter de gedachte verschuilen om niet in actie te hoeven komen, maar voor de mensen daar is het géén druppel, het is hun leven. En elk leven dat je beter kan maken is de moeite waard.' In 2013 kwam Sander de Kramer zichzelf tegen. Ook zijn bevlogenheid, gedrevenheid en energie bleek een grens te kennen. Hij kreeg last van evenwichtsstoornissen en tinnitus, een harde piep in zijn oren. Dat had zo'n impact op zijn leven dat hij heeft overwogen eruit te stappen. De evenwichtsstoornissen verdwenen, maar de piep is gebleven. Sander heeft een manier gevonden om ermee te leven. Levenslessen van een 'wandelende prozacpil', oftewel de rasoptimist Sander de Kramer.



Kruispunt
Kruispunt: Wonderen bestaan?!

Een onverklaarbare gebeurtenis, een spontane genezing, een teken van een overledene of zelfs een engel zien: Kruispunt staat in het teken van wonderen. Dit naar aanleiding van een groot onderzoek dat KRO-NCRV met Museum Catharijneconvent over dit onderwerp liet uitvoeren. Hoeveel Nederlanders geloven er in wonderlijke gebeurtenissen? Zijn vrouwen er gevoeliger voor dan mannen? Geloven katholieken meer in wonderen dan protestanten of moslims? Deze vragen worden beantwoord en mensen vertellen over de onverklaarbare gebeurtenis die ze hebben meegemaakt en de invloed die het wonder op hun leven heeft gehad.



Kruispunt
Kruispunt: Tot de dood ons scheidt: trouwen op het sterfbed

Weten dat je niet lang meer te leven hebt en toch nog de liefde voor je partner willen vastleggen. Trouwen voor de dood het leven scheidt, soms is het zelfs de allerlaatste wens. Marjolein (50) en Edward (51) kennen elkaar drie jaar, wanneer Edward plotseling heel ziek wordt. Hij blijkt een hersentumor te hebben en is niet te genezen. Trouwplannen waren er al, maar nu moet de bruiloft op stel en sprong worden geregeld. Ze krijgen gelukkig hulp van de Stichting Make-A-WeddingWish. Kruispunt is ook aanwezig bij de bruiloft en het wordt een dag waarop beiden volmondig ja tegen elkaar zeggen. Edward: 'Met trouwen zeg je dat je voor elkaar kiest, ik wil de rest van mijn leven met jou delen. En hoe lang dat leven is, doet er eigenlijk niet toe.' Marjolein: 'Ik hoor bij hem, ook als hij er straks niet meer is.' Soms wordt een huwelijk heel last minute voltrokken. Rienke (33) verliest acht jaar geleden haar man André. Ze zijn dan net een maand getrouwd. De trouwdag is beladen, want André is op dat moment al heel erg ziek. Rienke: 'Het was eigenlijk gewoon beroerd. Je wil zo graag in de ogen van de man van wie je houdt zien: ik verlang naar jou. Dat is het mooiste van trouwen. Maar hij wilde en kon niet meer verlangen, want hij had al afscheid genomen.' Toch heeft Rienke geen spijt van haar huwelijk. 'Het omhelst me nu aan alle kanten.'



Kruispunt
Kruispunt: Ouder achter de tralies

Je vader of moeder langdurig opgesloten in de gevangenis, een nachtmerrie voor elk kind. Voor Jochien (40), Terry (26) en Beau (15) de harde werkelijkheid. In Kruispunt de openhartige verhalen van deze beschadigde, maar ook veerkrachtige kinderen van (ex-)gedetineerden. Jochien zag haar vader meer in de gevangenis dan thuis. Bijna haar hele leven heeft hij achter de tralies gezeten. Elke maand ging ze, samen met haar moeder, naar haar vader. De ene keer in Vught, dan weer in Nieuwegein, ze reisde veel gevangenissen af: 'Ik zag hem niet vaak, maar ik heb altijd gevoeld dat ik speciaal voor hem ben.' Toch is Jochien ook zwaarteleurgesteld dat ze geen normale jeugd heeft gehad. 'Hij is nu drie jaar vrij en licht aan het dementeren, daarom koester ik elk moment dat we samen zijn.' De afwezigheid van een vader of moeder die in de gevangenis zit, beschadigt de ouder-kindrelatie. Elkaar regelmatig zien in een prettige omgeving is dan belangrijk. Gelukkig is hier in de loop van de jaren steeds meer aandacht voor. Terry: 'Jarenlang zweeg ik angstvallig over het gemis van mijn vader, bang voor stigmatisering, maar nu geef ik lezingen aan personeel uit de gevangenis, maar ook in het land. Door mijn ervaringen te delen hoop ik dat er meer inzicht en begrip komt voor kinderen zoals ik.' Als kind horen dat je moeder lange tijd niet meer thuis komt, doet pijn. Beau werd er vijf jaar geleden mee geconfronteerd. Als hij daaraan terugdenkt moet hij wel een traantje wegpinken. 'Ik mis mijn moeder. Ik zou graag weer lekker met haar op de bank zitten en samen wat lekkers eten. Maar dat kan voorlopig niet. Daarom probeer ik er zo positief mogelijk mee om te gaan en als we dan bij elkaar zijn te genieten.'



Kruispunt
Kruispunt: Het is mooi geweest. Visies op een voltooid leven

De vader van Ella was 74. Een fitte man die graag golfde. Hij mankeerde niets, maar het vooruitzicht af te takelen boezemde hem zodanig angst in dat hij uit het leven wilde stappen voor het zover was. Voor euthanasie kwam hij niet in aanmerking. Ella: 'Zijn doodswens was serieus. We hadden het graag binnen de wet gedaan, maar dat kon niet. Ik vind dat het mogelijk zou moeten zijn.' Eind deze maand zal het voltooid-levendebat weer volop gevoerd worden. Er verschijnt een onderzoek dat het kabinet hierover liet uitvoeren en dat onder meer moet uitwijzen hoeveel 55-plussers een doodswens hebben en waarom zij hun leven voltooid achten. D66 komt daarna met een voorstel voor een voltooid-levenwet. We staan stil bij dit complexe onderwerp en praten met nabestaanden, artsen en onderzoeker Paul Schnabel over voltooid leven. Schnabel presenteerde in 2016 het onderzoek van zijn 'commissie van wijzen' aan toenmalig minister Schippers (VWS) en Van der Steur (Justitie en Veiligheid). De commissie adviseerde tegen een nieuwe wet Voltooid Leven. De huidige euthanasiewet, zo zei Schnabel, biedt genoeg ruimte voor de meeste mensen die dood willen; de groep die 'klaar met leven' is, zonder dat ze verder ook maar iets mankeert, zou maar uiterst klein zijn. Vier jaar na dato kijkt Schnabel hoofdschuddend toe als zijn partij zo meteen tóch een initiatiefwet Voltooid Leven indient. Ook twee huisartsen vertellen over hun bedenkingen tegen een dergelijke wet. Jeanette van Andel: 'Ik zou als arts nooit een gezond mens kunnen doden. Het gaat vaak over de autonomie van de patiënt, maar hoe zit het met de autonomie van de dokter?' En de vader van Ella? Samen met Ella en haar zus zocht en vond hij een medicijn uit het buitenland, waarmee hij, in bijzijn van zijn dochters, zelf een eind aan zijn leven maakte. Ella blikt terug op een sterfbed vol stress (zou het medicijn werken? Wat als het mislukt?) en pleit voor medische begeleiding voor mensen als haar vader.



Kruispunt
Kruispunt: Zuster Leona

Als ze een zware dag had, dan maakte de muziek van André Rieu zuster Leona uit Maastricht weer blij. Ze was niet alleen zijn grootste fan, maar ook zijn oudste fan. Op verzoek van vele trouwe kijkers herhalen we de laatste uitzending die Kruispunt met haar maakte. Blijmoedig oefende ze nog even haar passen om ook dit jaar weer met André Rieu een walsje te dansen op het Vrijthof. Zuster Leona, een leven in dienst van haar medemens en haar schepper. In december overleed ze op 105-jarige leeftijd.



Kruispunt
Kruispunt: Viervoeters in de zorg

Labradoodles en robothonden en -katten die troost en gezelschap bieden blijken in verpleeghuizen een schot in de roos. Ze worden steeds vaker geïntegreerd in de zorg voor mensen met dementie. We zien wat het effect is van deze viervoeters op de ouderen, hun familie en zorgverleners. De vader van Linda Trakzel lijdt aan dementie en geniet elke dag van 'zijn' robothond. Vanaf het eerste moment dat hij kennismaakte met de hond klaarde hij op. Linda: 'Mijn vader heeft altijd een hondje gehad, maar dat ging niet meer toen hij op deze afdeling kwam. Dat was heel verdrietig om te zien, maar door de elektronische hond heeft hij zijn maatje terug en ik mijn vader! De hond reageert op knuffels door te bewegen en te blaffen, dat vindt mijn vader geweldig.' Prof. dr. Marie-Jose Enders deed jaren onderzoek naar de mens-dierrelatie en onderschrijft dit. Toch blijft ze wel kritisch en kijkt ze genuanceerd naar projecten met dieren. 'Zo kunnen ouderen met dementie de controle over hun spieren kwijtraken en heel hard gaan knijpen. Dat is voor de dieren gevaarlijk en maakt hen ongeschikt. Daarvoor zijn robotkatten en -honden een goede oplossing. Ook dat werkt goed'. Door levende dieren worden mensen wel actiever, vertelt Enders. 'De labradoodles die door Stichting Blijf in verpleeghuizen worden ingezet zijn een goed voorbeeld. De dieren worden gedegen opgeleid, net als de geselecteerde zorgprofessionals.' Zo is verpleger Twan gekoppeld aan de nu negen maanden oude hond Rietje. Twan: 'Ik merkte al snel resultaat met Rietje. We hebben bijvoorbeeld cliënten die maar moeilijk in beweging te krijgen zijn, maar door haar enthousiasme gebeurt het wel. Zonder de hond was dat zeker niet gebeurd!' Ontroerende beelden van dementerende ouderen die gelukkiger worden door de onvoorwaardelijke liefde van een dier.



Kruispunt
Kruispunt: Na de schipbreuk

Vijf jaar geleden overleefden zij ternauwernood een schipbreuk in Indonesië. Veertig uur lang liggen Jan en Alie van Ommen in een woeste zee, vastgeklampt aan een reddingssloepje. Veertig uur lang kijken ze de dood in de ogen. Zo schommelen ze tussen leven en dood, als onder een prachtige sterrenhemel op de tweede nacht in het water, hun 37e trouwdag wordt ingeluid. Zou het hun laatste zijn? Ze denken aan hun kinderen, aan de kleinkinderen die ze nog niet hebben en misschien nooit zullen kennen. Het einde lijkt onvermijdelijk, maar tegen alle verwachtingen in worden ze gered. Ze vertellen hoe deze ingrijpende ervaring hun leven voorgoed heeft veranderd. Ze kijken terug op de angstigste dagen van hun leven, waarin ze losraken van de wereld, los van de tijd. 'Ik ben vergeten wie ik ben', schrijft Jan in zijn boek 'Zeetijd', dat onlangs werd gepubliceerd: 'De uren verstreken, zonder dat de tijd vooruitkwam (...) Binnenin mij groeide de leegte, tot zij groter was dan ikzelf, door mijn huid heen naar buiten, een allesverslindende zekerheid dat wij daar van de wereld zouden verdwijnen, ik, mijn lief en de anderen.' En als alles verloren lijkt komt er spontaan een gebed in hem op: 'God, haal ons hieruit, als je bestaat. Als we hieruit komen, besta je. Zorg dat je bestaat.'



Kruispunt
Kruispunt

'De zin van het bestaan is te vinden in de ogen van de hulpvragende ander', aldus psychiater Dirk de Wachter. 'De lastigheid is in het leven af en toe daar, dat is niet te vermijden. Maar als we dan samenzijn met een geliefde, die ons kan bijstaan en die wij kunnen bijstaan, dan is dat ook mooi. De mooiste liefdevolheid tussen mensen toont zich in lastige dagen.' Een opmerkelijke boodschap in deze tijd waarin perfectie en autonomie de norm zijn en tegelijkertijd eenzaamheid hoogtij viert. De Vlaming stelt daar tegenover dat liefde en verbondenheid juist bij tegenslag en tekort ontstaan. Hij zet vraagtekens bij de tendens dat, zeker op social media, alles altijd maar 'leuk' moet zijn en trekt met die boodschap bomvolle zalen. De Wachter is behalve psychiater en universitair docent ook schrijver van verschillende goed lopende boeken, zoals Borderline Times. In Vlaanderen is hij een ware volksheld en ook in Nederland rijst zijn ster. Dit jaar sprak hij over het thema 'geluk' in de Jacobikerk in Utrecht. Het leidde tot de ongewone aanblik van een stampvolle kerk, met veel jongeren in het publiek. Zij luisterden gretig naar deze man die ondanks hemzelf weleens wordt aangeduid als 'de profeet van de lastigheid'. Kruispunt was erbij en sprak later uitgebreid met de welbespraakte Vlaming bij hem thuis in Antwerpen. De Wachter signaleert in onze maatschappij een onwil om verdriet en problemen als normale verschijnselen onder ogen te zien. Hij pleit ervoor elkaar meer tot steun te zijn en alledaagse ongelukkigheid niet langer onder te brengen bij de therapeut. 'Verdriet is geen psychiatrische afwijking.' De populaire psychiater waarschuwt voor de oppervlakkigheid van de huidige beeldcultuur. 'We moeten opletten dat we de taal niet zouden verwaarlozen en alleen nog beeld zouden zijn. Verdriet heeft woorden nodig, heeft vertelling nodig, heeft erkenning nodig, in een wezenlijke ontmoeting waarin geluisterd kan worden, niet alleen door een smiley die huilt of lacht.'



Kruispunt
Kruispunt: Het jaar van de boer

Voor de boeren was 2019 een bewogen en hectisch jaar. In oktober trokken ze massaal op hun trekkers naar het Malieveld in Den Haag om te protesteren tegen de voorgenomen stikstofmaatregelen. Ook bij verschillende provinciehuizen lieten ze hun stem horen. Maar wat heeft dit allemaal teweeggebracht op het erf? Kruispunt blikt met jonge boeren terug op de roerige periode en vraagt hen hoe het is om nu boer te zijn en hoe ze de toekomst zien van hun bedrijf, dat vaak al generaties lang in de familie is.



Kruispunt
Kruispunt: Zorg in Spaanse handen

Het is een landelijk probleem: in de zorg is het bijna onmogelijk om voldoende personeel te vinden. Zo ook bij Tragel in Clinge, gemeente Hulst (Zeeuws-Vlaanderen). Hier hebben mensen met een verstandelijke beperking dagelijks begeleiding en zorg nodig, maar er zijn structureel te weinig medewerkers om die zorg te geven. Tragel werft sinds kort verzorgenden in de Spaanse stad Valencia om in Clinge te komen wonen en werken. Er blijkt veel belangstelling, omdat de werkloosheid in Spanje hoog is. De jonge mensen die worden geselecteerd hebben hun diploma al op zak en komen na een intensieve cursus Nederlands naar zorgcentrum Tragel voor een nieuwe toekomst in Nederland. Begin september arriveerden de eerste acht Spaanse dames. Kruispunt volgt het wel en wee van deze nieuwe gastarbeiders vanaf hun feestelijke ontvangst in Clinge. Met welke verwachtingen komen ze naar Nederland en hoe reageren de cliënten op hun nieuwe Spaanse verzorgers? En hoe bevalt het leven in een dorp met nog geen 2500 inwoners in het Zeeuws-Vlaamse land?



Kruispunt
Kruispunt: Scheiden met schade, kinderen over de pijn van een scheiding

Wat zijn de gevolgen van een vechtscheiding voor kinderen? En kun je een kind daartegen beschermen? Malou (25) is kind van gescheiden ouders en denkt dat er nog heel wat te verbeteren valt. Malou is vijf als haar ouders vertellen dat ze uit elkaar gaan. Een totaal onverwachte aankondiging die grote gevolgen heeft, want nu woont ze om de paar dagen bij haar vader en dan weer bij haar moeder. Totdat ze naar de middelbare school gaat. Het is veel te gecompliceerd om elke paar dagen met boeken, fiets en kleren op en neer te rijden. Ze geeft aan dat ze de ene week bij haar vader en de andere week bij haar moeder wil wonen. Vooral haar moeder vindt het moeilijk haar los te laten en doet er alles aan om het tegen te houden. Maar uiteindelijk komt de regeling er toch waardoor Malou meer rust krijgt. Op een gegeven moment besluit Malou volledig bij haar vader te gaan wonen, haar moeder wil ze niet meer zien. 'Maar mijn vader en stiefmoeder dachten daar anders over. Zij stimuleerden mij om mijn moeder te blijven zien. Al was het maar één keer in de twee weken. Ik vond dat in het begin best lastig, maar ik ben heel blij dat ik het toch gedaan heb. Als ik mijn moeder helemaal niet meer had gezien, was het herstel van ons contact veel moeilijker geworden.' Kruispunt liet dit voorjaar een moeder en een oma aan het woord over de impact van een vechtscheiding op hun leven en komt als vervolg hierop met een special waarin de kinderen centraal staan. Wat betekent het voor hen om tussen twee vuren te staan? Naast Malou vertellen ook Feline (18), Sophie (22), Valerie (29) en Jean Marc (48) openhartig hoe de onmacht van hun ouders hun leven heeft veranderd. Maar ook hoe ze zichzelf hebben teruggevonden en proberen hun ervaringen positief in te zetten in hun verdere leven.



Kruispunt
Kruispunt: Van twee naar één: als een tweeling eenling wordt

Als twee druppels water op elkaar lijken, al in de baarmoeder een twee-eenheid en vanaf de eerste dag van het bestaan onafscheidelijk. Een tweeling is nooit alleen en begrijpt elkaar vaak zonder woorden. Maar wat als een van de twee overlijdt en die bijzondere band verbroken wordt? Tweelingen praten over de dood van hun evenbeeld en hoe ze als eenling weer een weg in het leven moesten zoeken. Jan Stekelenburg verloor in 2003 zijn tweelingbroer Johan. Op zijn begrafenis sprak hij als laatste: 'Hij vroeg me als eeneiige tweeling als laatste te spreken. Zo zou nog lang het beeld blijven bestaan hoe hij eruit had gezien.' Frans Tukker wist niet wat hem overkwam toen zijn tweelingbroer Ron plotseling overleed. Eerder had hij een broer en een zus verloren, maar dit voelde totaal anders. Informatie over rouw bij tweelingen was er nauwelijks. Daarom startte hij de website 'Tweeling Alleen'. De site voorziet in een grote behoefte, er zijn zelfs ontmoetingsdagen uit voortgekomen. Het tweelingzusje van Jenette Rutgers stierf bij hun geboorte in 1975. Jenette heeft haar nooit gekend, maar een bepaald soort gemis heeft ze altijd gevoeld. Nu het wettelijk mogelijk is om doodgeboren kinderen te registreren en een naam te geven, grijpen Jenette en haar ouders dit met beide handen aan. Het zusje krijgt een naam, die straks op haar grafsteen zal staan.



Kruispunt
Kruispunt: Revolutie van kaarsen

Een revolutie van kaarsen veranderde in het najaar van 1989 de wereld. Maanden van vreedzame protesten leidden tot de val van de Muur. In Oost-Duitsland leefde met name onder jongeren het verlangen naar radicale verandering van het systeem. De kerken werden het centrum van een geweldloze protestbeweging. Met gebed, liederen en brandende kaarsen luidden ze onbewust een nieuwe tijd in. Kruispunt reist terug naar Duitsland met West-Berlijner Axel Wicke, tegenwoordig predikant in Den Haag. Axel vertelt hoe hij als kind in het vrije Westen opgroeide, gescheiden van een deel van zijn familie die in de DDR woonde. Soms gingen ze de grens over om op bezoek te gaan bij hun Oost-Duitse familie. Als kind kon Axel het maar niet goed begrijpen waarom zijn oom en tantes hem niet thuis konden bezoeken. Bij het beruchte Checkpoint Bravo kijkt hij samen met zijn moeder terug op de tijd dat ze uren in de rij stonden om de grens te passeren. Axel smokkelde tapes met popmuziek in zijn onderbroek om ze aan zijn neef in Oost-Duitsland te kunnen geven. Axel, de weinig populaire puber uit West-Duitsland, was hierdoor in de ogen van zijn leeftijdsgenoten in de DDR een grote held. We ontmoeten ook Dane Krause, een goede vriendin van Axel, die voor de val van de Muur in Oost-Berlijn woonde en betrokken was bij de Vreedzame Revolutie. Dane kijkt terug op haar jeugd in de DDR, 'beschermd van het Westen door de Muur'. Samen met Axel gaat Dane terug naar de Gethsemanekirche. Hier was Dane kort voor de val van de Muur veel te vinden, samen met andere, jonge Oost-Duitsers, op zoek naar vrijheid. De Berlijnse Muur viel dertig jaar geleden, onder de vreedzame kracht van kaarsen en gebed. Op allerlei manier had het DDR-regime geprobeerd het 'vrije denken' in te perken, maar tegenover de kracht van het geweldloze geloof stond het machteloos.



Kruispunt
Kruispunt: De oorlog is nooit voorbij

De generatie die de oorlog als (jong)volwassene heeft meegemaakt, wordt steeds kleiner. Maar ze zijn er nog, negentigplussers die de jaren 40-45 te boven kwamen, ons land hielpen opbouwen, trouwden, gezinnen stichtten. Over de oorlog werd gezwegen, dóórgaan, was het devies. Het wrange is dat veel van hen op hoge leeftijd weer of alsnog last krijgen van dingen die ze in de oorlog hebben meegemaakt. Met het afnemen van hun gezondheid neemt ook hun geestelijke veerkracht af. En dan kunnen bijvoorbeeld ziekenhuisbehandelingen waarbij ze in een afhankelijke positie komen ervoor zorgen dat de oorlog weer heel dichtbij is. We volgen Harry Burgers (95), die na vele gelukkige jaren met zijn vrouw en vijf kinderen, sinds een tijd veel last heeft van de traumatische gebeurtenissen die hem in de oorlog overkwamen. In zijn nachtmerries is hij weer in strafkamp Ommen. Na een operatie kan hij in de arts ineens zijn kwelgeest uit het kamp zien. 'Afschuwelijk om mijn vader zo te zien', zegt zijn dochter Jomar. Hulp kan hij nauwelijks aanvaarden, niet van zijn kinderen of zijn vrouw, en niet van een professionele hulpverlener. 'Capitulatie', zou hij dat vinden, en dat komt in zijn woordenboek niet voor. 'Heel begrijpelijk', zegt psychiater Patricia Dashorst van Stichting Centrum '45: 'Mensen als Harry hebben het gevoel: als ik in behandeling ga dan hebben 'ze' tóch gewonnen. Je hebt het altijd volgehouden, omdat je zo sterk was. En als je in behandeling gaat, dan ben je ineens patiënt, dan ben je klein.' Harry Burgers, zijn vrouw en enkele van zijn volwassen kinderen praten over de oorlog die niet voorbij is en de spookbeelden die hun vader in zijn laatste jaren op de hielen zitten. Door zich te realiseren dat haar vader oud met de oorlog is, zegt zijn dochter Jomar: 'Als hij mijn uitgestoken hand geïrriteerd wegwuift terwijl ik hem alleen maar wil helpen, dan denk ik: dit is niet mijn vader die dit doet. Dit doet de vader die de oorlog heeft meegemaakt.'



Kruispunt
Kruispunt: De Puttense razzia: vergeving en verzoening

Kun je als gemeenschap verder leven als bijna alle vaders, grootvaders en ooms bij een razzia zijn weggevoerd en het dorp vaderloos hebben achterlaten? Dat gebeurde in Putten op 1 en 2 oktober 1944, een historisch drama zonder weerga. De mannen liggen begraven in Ladelund, Duitsland. Nu, 75 jaar later, komen inwoners van Ladelund naar Putten om een stille tocht te houden naar het station, in de voetsporen van de weggevoerde mannen. Een hoopvol portret van een beladen bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis. 1 oktober 1944 is de zwartste dag uit de historie van Putten. 660 mannen worden opgepakt en weggevoerd als vergelding voor een aanslag op een Duitse officier, veruit de meeste naar een concentratiekamp in Ladelund, Noord-Duitsland. 110 van hen sterven er en verdwijnen in massagraven. Putten wordt diep getroffen en de pijn en het verdriet om deze Puttense razzia worden tot op de dag van vandaag gevoeld. Maar de afgelopen jaren zoeken Puttenaren en Ladelunders elkaar op. Hun ontmoetingen staan in het teken van vergeving en verzoening. Ze bouwen daar samen met de Duitsers een Tuin van Ontmoeting als teken van verzoening. Nu, 75 jaar later, lopen ze om hen te gedenken samen dezelfde route als de mannen uit Putten liepen. Wat in 1944 onmogelijk leek, is door alle tranen van verdriet en rouw toch mogelijk gebleken.



Kruispunt
Kruispunt: Aan de andere kant

Stel je werkt in een ziekenhuis en je krijgt zelf borstkanker. Welke gevolgen heeft dat dan voor je werk? Hoe is het om aan de andere kant van de behandeltafel te zitten? Dit overkwam Hester en Linda. Zij vertellen hoe ze hun heftige ervaringen positief inzetten op hun werk. Hester (56) is al jaren borstkankerchirurg in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis als ze zelf borstkanker krijgt. Een onwerkelijk gevoel om nu zelf ziek ze zijn en geopereerd te worden door collega-chirurgen. Ze heeft nu niet meer zelf de touwtjes in handen. 'Het is wennen om van dokter patiënt te worden, maar het is nog lastiger om van patiënt weer dokter te zijn. Dat heb ik onderschat.' Ook voor Linda (49) is kanker een onderdeel van haar leven geworden. De manager Poliklinieken heeft uitgezaaide borstkanker en is nog volop in behandeling. Toch blijft ze zoveel mogelijk haar werk voorzetten. Juist omdat ze in het AMC werkt kan ze iets wezenlijks bijdragen. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. 'Ik heb een enorme drive om een beter afsprakenbeleid te ontwikkelen. Zeker nu ik zie dat naast de patiënten ook de planners en artsen er zo ontzettend blij mee zijn.' Zowel Hester en Linda zijn niet meer dezelfde door hun ziekte, maar hun ervaringen kunnen ze wel op een positieve manier meenemen in de hun huidige werk. Hester ziet het als een bonus. 'Ik neem mijn ervaringen mee naar mijn patiënten en hoop daardoor als arts nog toegankelijker te zijn.' Linda over haar toekomst: 'Ik kan de kanker missen als kiespijn, maar ik moet er mee dealen. Mijn ziekte wordt minder zwaar omdat ik er iets positiefs mee kan doen.' Aan het woord, in de Borstkankermaand, twee krachtige vrouwen die hebben gezocht naar mogelijkheden om hun zware beproevingen een positieve wending te geven.



Kruispunt
Kruispunt: Shelter City

Kruispunt volgt de belevenissen van jonge Nederlandse vrijwilligers en hun buitenlandse bezoekers: mensenrechtenactivisten Aristenio uit Brazilie, Mary uit Zimbabwe en Vincent uit Kenia. In eigen land hebben deze idealisten het zwaar te verduren. Ze geven een stem aan onderdrukte landgenoten, maar als lastige luis in de pels worden ze vaak geïntimideerd of bedreigd. Shelter City is een Nederlands project waarbij moegestreden activisten drie maanden op adem kunnen komen in Nederland. Ze krijgen trainingen om na terugkeer hun werk beter en veiliger te kunnen doen. Iedere gast krijgt een Nederlandse gids, een buddy, zoals Nienke en Olle in Groningen. Hun gast, de jonge leraar Aristenio (27) uit de favela's van Rio de Janeiro, moet thuis altijd op zijn hoede zijn. Vorig jaar nog werd een collega-activiste van hem vermoord en net als deze vrouw komt Aristenio op voor de arme, bijna rechteloze zwarte bevolking. Deze heeft zwaar te lijden onder het gewelddadige politieoptreden in de sloppenwijken. 'Elk kwartier schiet de politie iemand dood', vertelt Aristenio, 'en vaak is de huidskleur van iemand al een reden om te schieten'. Onder de nieuwe rechtse president van Brazilië, Bolsonaro, ziet Aristenio het geweld verder toenemen. In Groningen trekt hij drie maanden intensief op met Nienke en Olle en zij raken geïnspireerd door de moed van Aristenio om toch door te gaan met zijn gevaarlijke werk. Zo ontstaan bijzondere vriendschappen, ook tussen de activisten onderling. Shelter City is een project van Justice & Peace Nederland, twaalf Nederlandse steden en het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Deze maand ontvangt Nederland de honderdste gast. De reportage geeft, mede omdat de deelnemers zelf veel filmen, een inspirerend beeld van de moed van gewone mensen en de kracht van vriendschap. Tegen de achtergrond van veiligheidstrainingen en de altijd aanwezige zorgen over het thuisfront, volgt Kruispunt de belevenissen van de activisten en hun buddy's Nienke, Jan, Olle en Saray.



Kruispunt
Kruispunt: Langer doorwerken: Hoe houd je het vol?

Al veertig jaar betontimmerman in de bouw en je pensioen nog lang niet in zicht. Daar ziet de 62-jarige Hennie Ducaat enorm tegenop. Terwijl de 67-jarige docent Ina Schutman ook na haar pensioen nog met veel plezier enkele uren op school werkt. Journalist Gerhard Hormann is 58 en pakt het totaal anders aan. Al vanaf zijn 47e leeft hij extreem zuinig en lost extra af zodat hij nog dit jaar kan stoppen met werken. Er is veel te doen rondom de steeds hogere pensioenleeftijd. Bijna 75% van de Nederlandse beroepsbevolking wil eerder stoppen met werken, zeker als ze werkzaam zijn in 'zware' beroepen, zoals bouwvakker Hennie. 'De laatste jaren ga je het merken. Pas onder de douche komen mijn spieren weer enigszins tot rust en dan vroeg naar bed, anders red ik het niet. Maar het is niet alleen lichamelijk zwaar, ook de tijdsdruk om alles zo snel en dus zo goedkoop mogelijk af te krijgen is heftig. En daar bovenop het intensieve proces van het opleiden van jonge mensen.' Ook de 61-jarige Jos Berendsen, docent economie op het Metzo College in Doetinchem, wil eerder stoppen met lesgeven. 'Op mijn 21e begon ik met werken, dat is al een hele tijd. Ik geniet van leerlingen die mij persoonlijk bedanken voor de lessen, maar ik moet ook eerlijk zijn, de sleur zit er bij mij wel een beetje in. Wat wel helpt is dat ik niet meer de hele week voor de klas sta. Ik werk ook nog een dag voor de vakbond.' Lerares Jeanette Reumer is 65 jaar en gaat twee jaar eerder met pensioen. Dit is een behoorlijke financiële aderlating die ze gedeeltelijk kan opvangen door haar eigen bedrijfje. Volgens Gerhard Hormann hoeft niet iedereen te werken tot aan zijn pensioenleeftijd. 'Stoppen met werken heb je zelf in de hand. Dit geldt vooral voor de twee- of anderhalfverdieners. Maar daardoor moet je wel je levensstijl aanpassen en veel geld opzijzetten.' Er komen ervaringsdeskundigen aan het woord die elk een eigen kijk op hun pensioenleeftijd hebben.



Kruispunt
Kruispunt: Onbekende oorlogsverhalen

We denken de oorlog te kennen maar intussen duiken er, ook 75 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog, nog altijd nieuwe verhalen op. Nog altijd worden er in archieven of in koffers op zolders documenten gevonden die het begin zijn van nieuwe verhalen. Er is nog zoveel niet verteld. Aan het begin van het herdenkingsjaar 75 jaar vrijheid, in dit programma aandacht voor onbekende oorlogsverhalen. De Tielcase is een van die verhalen. In Tiel en Wamel werd eind 1944 een aantal mannen opgepakt. Minstens zeven van hen zijn spoorloos verdwenen. Deze verdwijningen stonden na de oorlog bij justitie te boek als de Tielcase. Een van de mannen was de grootvader van Jan Rijnders (66). Rijnders zoekt al jarenlang naar de ware toedracht van wat er met zijn opa en de andere mannen is gebeurd Of hij er ooit achter zal kunnen komen is de grote vraag. Maar opgeven doet hij niet: 'Ik wil mijn opa de begrafenis geven die hij nooit gehad heeft. Ik wil dat de cirkel rondkomt.' En dan is er het bijzondere levensverhaal van Mientje Proost. In 1942 wordt ze als meisje van 20 door het verzet gevraagd koeriersdiensten te gaan uitvoeren. Ze aarzelt geen moment, een keuze die haar leven zal bepalen. Een jaar later wordt haar verzetsgroep verraden en Mientje belandt in het Oranjehotel in Scheveningen waar ze zeven maanden in eenzame opsluiting doorbrengt. Daarna moet ze naar de strafgevangenis in Haaren en uiteindelijk wordt ze via Kamp Vught naar Ravensbrück en later Dachau getransporteerd. Steeds probeert ze zich te verzetten tegen de Duitsers en komt ze op voor haar medegevangen. Duizend gevaren kwam ze te boven, de onverzettelijke Mientje Proost. Ze is 93 jaar geworden. Haar dochter Marlies Hooyschuur vertelt hoe ze op haar sterfbed nog de boodschap meegaf dat 'het verhaal', doorgegeven moest worden. Haar memoires eindigen met de hoop dat de jeugd ervan doordrongen zal zijn dat velen 'hun hoogste goed gaven' voor de vrijheid. 'Laat hun offers niet voor niets zijn geweest.'



Kruispunt
Kruispunt

'De zin van het bestaan is te vinden in de ogen van de hulpvragende ander', aldus psychiater Dirk de Wachter. 'De lastigheid is in het leven af en toe daar, dat is niet te vermijden. Maar als we dan samen zijn met een geliefde, die ons kan bijstaan en die wij kunnen bijstaan, dan is dat ook mooi. De mooiste liefdevolheid tussen mensen toont zich in lastige dagen.' Een opmerkelijke boodschap in deze tijd waarin perfectie en autonomie de norm zijn en tegelijkertijd eenzaamheid hoogtij viert. De Vlaming stelt daar tegenover dat liefde en verbondenheid juist bij tegenslag en tekort ontstaan. Hij zet vraagtekens bij de tendens dat, zeker op social media, alles altijd maar 'leuk' moet zijn en trekt met die boodschap bomvolle zalen. De Wachter is behalve psychiater en universitair docent ook schrijver van verschillende goedlopende boeken, zoals Borderline Times. In Vlaanderen is hij een ware volksheld en ook in Nederland rijst zijn ster. Onlangs sprak hij over het thema 'geluk' in de Jacobikerk in Utrecht. Het leidde tot de ongewone aanblik van een stampvolle kerk met veel jongeren in het publiek. Zij luisterden gretig naar deze man die ondanks hemzelf weleens wordt aangeduid als 'de profeet van de lastigheid'. Kruispunt was erbij en sprak later uitgebreid met de welbespraakte Vlaming bij hem thuis in Antwerpen. De Wachter signaleert in onze maatschappij een onwil om verdriet en problemen als normale verschijnselen onder ogen te zien. Hij pleit ervoor elkaar meer tot steun te zijn en alledaagse ongelukkigheid niet langer onder te brengen bij de therapeut. 'Verdriet is geen psychiatrische afwijking.' De populaire psychiater waarschuwt voor de oppervlakkigheid van de huidige beeldcultuur. 'We moeten opletten dat we de taal niet zouden verwaarlozen en alleen nog beeld zouden zijn. Verdriet heeft woorden nodig, heeft vertelling nodig, heeft erkenning nodig, in een wezenlijke ontmoeting waarin geluisterd kan worden, niet alleen door een smiley die huilt of lacht.'



Kruispunt
Kruispunt: Zoeken naar thuis; elf weeskinderen

In een klap je beide ouders verliezen, de nachtmerrie voor elk kind. Het overkwam Thea Lamers (62) en haar tien broers en zussen, vijftig jaar geleden. Pas nu kan ze er goed over praten en schreef ze een boek over haar leven. Sinds haar boek is uitgekomen lijkt het gezin zich langzaam weer te verenigen als een echt gezin. Het maakt Thea intens gelukkig. Een frontale botsing met een vrachtwagen zet het hele leven van het gezin Lamers op de kop. Thea is 12 jaar als ze in een klap wees is. Ze woont met haar broers en zussen, die tussen de 3 en 15 jaar oud zijn, in een piepklein huisje in het Limburgse dorp Afferden. Dat ze niet in dat huis kunnen blijven wonen is duidelijk. De kinderen van het gezin gaan naar kindertehuis Bethanië. Ze vertrekken per bus, alle moeders uit het dorp zwaaiden ze met tranen in de ogen uit. Het ongeluk, het verdriet van de kinderen laten diepe wonden achter. Oud-gezinsverzorgster Lenie Botden krijgt net na de dood van de ouders de onmogelijke taak de elf weeskinderen op te vangen. Samen met Thea en haar dochter Laura gaat ze na vijftig jaar terug naar het ouderlijk huis. Thea en Laura gaan diezelfde dag ook nog terug naar het kindertehuis waar Thea vijf zware jaren doorbracht. Ze mogen zelfs in het huis kijken waar alle broers en zussen woonden. Het ongeluk heeft niet alleen op het gezin Lamers enorme invloed, ook de bewoners uit het dorp hebben zich altijd afgevraagd wat er terecht is gekomen van de kinderen. Mevrouw Heijligers was een buurvrouw van de familie en kan zich de dag dat de kinderen uit het dorp vertrokken nog tot in detail herinneren. Samen met Willie, de broer van Thea, haalt zij herinneringen op. Willie weet niet meer wat hij voelde die beladen dag, hij heeft bijna alles verdrongen. De grootste wens van Thea is om weer samen een gezin te vormen en dat lijkt te lukken. Thea: 'Ik heb veel van mijn broers en zussen weer gesproken en bijna iedereen komt naar de reünie die mijn neef organiseert. Het is of mijn ouders weer bij ons zijn.'



Kruispunt
Kruispunt: Pater Frans leeft verder, vijf jaar na de moord op hem

Het verhaal van pater Frans van der Lugt. Hij werd vijf jaar geleden vermoord in het Syrische Homs. Hij kwam op voor de waardigheid van burgers die slachtoffer zijn van oorlog. Hij getuigde van liefde die groter is dan zelfbehoud en hij sloeg bruggen tussen mensen. Hij liet daarmee zien dat je zelfs in een oorlog mensen kunt verbinden met elkaar, als je gedragen wordt door de liefde. Pater Frans was een bruggenbouwer, zo leeft hij voort. Pater Jan Stuyt, secretaris van de jezuïeten in Nederland en Vlaanderen, omschrijft pater Van der Lugt als volgt: 'een martelaar zoekt niet het lijden of de pijn en wil niemand kwaad doen. Een martelaar legt getuigenis af van iets dat ons gewone mensenleven overstijgt, iets dat zo belangrijk is dat het de moeite waard is daarvoor te leven en te sterven'. Dat is ook Pasen, dat Frans van der Lugt verder leeft op de plek in Homs waar hij vermoord werd. Want er wonen, bidden en werken nu vier jonge jezuïeten. Zijn werk gaat niet alleen daar in het klooster door, maar ook door de wandeltochten door heel Europa. Geweld kan de liefde niet stoppen. Oorlog kan mensen vermoorden, maar houdt de idealen en visioenen levend. Zo leeft Frans van der Lugt verder, zo koestert het gezin Van der Lugt hun broer, zo kan het ondanks de pijn en tranen Pasen worden. Want pater Frans leeft verder: bij zijn broers in al hun bescheidenheid, bij de broeders van de orde van de jezuïeten, bij de bevolking van Syrië en bij God.



Kruispunt
Kruispunt: Pater Frans leeft verder, vijf jaar na de moord op hem

Het verhaal van pater Frans van der Lugt. Hij werd vijf jaar geleden vermoord in het Syrische Homs. Hij kwam op voor de waardigheid van burgers die slachtoffer zijn van oorlog. Hij getuigde van liefde die groter is dan zelfbehoud en hij sloeg bruggen tussen mensen. Hij liet daarmee zien dat je zelfs in een oorlog mensen kunt verbinden met elkaar, als je gedragen wordt door de liefde. Pater Frans was een bruggenbouwer, zo leeft hij voort. Pater Jan Stuyt, secretaris van de jezuïeten in Nederland en Vlaanderen, omschrijft pater Van der Lugt als volgt: 'een martelaar zoekt niet het lijden of de pijn en wil niemand kwaad doen. Een martelaar legt getuigenis af van iets dat ons gewone mensenleven overstijgt, iets dat zo belangrijk is dat het de moeite waard is daarvoor te leven en te sterven'. Dat is ook Pasen, dat Frans van der Lugt verder leeft op de plek in Homs waar hij vermoord werd. Want er wonen, bidden en werken nu vier jonge jezuïeten. Zijn werk gaat niet alleen daar in het klooster door, maar ook door de wandeltochten door heel Europa. Geweld kan de liefde niet stoppen. Oorlog kan mensen vermoorden, maar houdt de idealen en visioenen levend. Zo leeft Frans van der Lugt verder, zo koestert het gezin Van der Lugt hun broer, zo kan het ondanks de pijn en tranen Pasen worden. Want pater Frans leeft verder: bij zijn broers in al hun bescheidenheid, bij de broeders van de orde van de jezuïeten, bij de bevolking van Syrië en bij God.



Kruispunt
Kruispunt: De maand van .... Robert Long

Jezus redt, Kalverliefde, Toe maar jongens... allemaal liedjes waarmee zanger Robert Long jarenlang zijn publiek wist te beroeren en bevrijden. En zijn teksten blijken nog altijd verrassend actueel. Vraag iemand welk nummer van Long hem of haar het meeste is bijgebleven en je krijgt de meest uiteenlopende titels te horen. In deze uitzending geven o.a. 3Js-zanger Jan Dulles, radiolegende Herman Stok (91) en de weduwnaar van Robert Long, Kristof Rutsaert, antwoord op die vraag. Ook de artiesten van de door Rutsaert als eerbetoon geproduceerde voorstelling 'De dag dat ik Robert Long ontmoette' vertellen hoe de zanger hun leven heeft geraakt. En ze zingen nummers over bijvoorbeeld het klimaat en vluchtelingen, die anno 2019 nog niets van hun zeggingskracht hebben verloren. Kristof noemt het nummer 'Jouw armen'. Robert schreef het speciaal voor hem, onder meer verwijzend naar de uitbundige manier waarop ze elkaar altijd begroetten. Wat beide mannen toen niet konden vermoeden is dat de in het lied door Robert geuite wens om in de armen van zijn geliefde te sterven, in 2006 'ingewilligd' zou worden. De zanger stierf in relatieve korte tijd aan de gevolgen van buikvlieskanker, zijn weduwnaar vertelt het bewogen verhaal van zijn laatste uren. Jan Dulles wordt telkens opnieuw geraakt door 'Flink zijn', een nummer dat recent nog tijdens de Voice of Holland gezongen werd door zanger Brace. Hij roemt vooral de beeldende kwaliteiten van Longs teksten. 'Daardoor raken veel liedjes je zelfs als je geen persoonlijke ervaring met het onderwerp hebt.' Herman Stok was vanaf het eerste uur, de vroege jaren zeventig, overtuigd van Robert Longs kwaliteiten. Hij noemt Long 'geniaal', 'vooral waar het zijn lyriek en zijn omgang met het Nederlands betreft'. Over Roberts schoppen tegen heilige huisjes zegt hij: 'Zijn eerste lp Vroeger of Later was weliswaar in christelijke kringen omstreden, maar werd door een zeer breed publiek juist volledig omarmd'.



Kruispunt
Kruispunt: Jong gedaan, oud geleerd

Wat kunnen de verschillende generaties van elkaar leren over de grote vragen van deze tijd? Zoals 'het klimaat' en de groeiende tweedeling tussen arm en rijk? In aanloop naar de verkiezingen op 17 maart laat Kruispunt jong en oud daarover aan het woord. Opnieuw zijn het - net als eerder in de geschiedenis - juist de jongeren die als eersten massaal de straat op gaan om hun onvrede stem te geven. Dit keer staat daarbij het klimaat centraal: jonge mensen eisen dat alles op alles wordt gezet om voor hen een veilige toekomst op een leefbare planeet te waarborgen. We gaan met scholieren naar een verzorgingshuis om het gesprek aan te gaan met de senioren die daar wonen. Waar maken de verschillende generaties zich druk over? En begrijpen ze dat van elkaar? En we volgen de scholieren naar de klimaatmars van jongeren op 14 maart. Maar ook een groeiende groep ouderen zet zich in voor een duurzame wereld. Een groot aantal van hen is verenigd in de beweging 'Grootouders voor het klimaat'. Ze ervaren een soort ongerustheid bij de vraag of hun kleinkinderen wel een veilige toekomst tegemoet gaan. Schrijver en oud-politicus Jan Terlouw is één van hen. In De Wereld Draait Door hield hij een hartstochtelijk pleidooi voor het zuinig omgaan met de aarde. 'Ik heb een prachtig leven gehad, ik wil dat jullie dat ook hebben', hield hij de kijkende jongeren voor. Zijn kleinzoon Dirk Faber (28) is zelf ook veel bezig met het thema duurzaamheid. Maar naar eigen zeggen staat hij er toch iets egoïstischer in dan zijn opa: 'Ik vlieg wel een paar keer per jaar naar een verre bestemming, ondanks dat dit slecht is voor het milieu'. Bij het klimaatprotest ontmoeten we ook Ima Algra. Zij heeft in 6 vwo samen met een klasgenoot de documentaire Keep it Cool gemaakt over de vraag wat zij zelf kunnen doen tegen de opwarming van de aarde. Met haar oma (84) blikt ze terug op de tijd dat haar oma, net als Ima nu, 18 was.



Kruispunt
Kruispunt: Scheiden en je (klein)kind niet mogen zien

Tot Steffie (59) acht jaar geleden scheidde had ze een goede verstandhouding met haar dochter. Sinds haar scheiding ziet ze haar dochter en kleinkinderen niet meer. Of ze gelukkig en gezond zijn, weet ze niet. Steffie is ervan overtuigd dat grootouders veel toegevoegde waarde hebben aan de ontwikkeling van een kind. Sandra (49) mag na haar scheiding haar drie kinderen niet meer zien. In één klap kan ze geen moeder meer zijn. Sandra pleit voor een 'Scheidingsloket' in een gemeente, waar net gescheiden ouders met al hun vragen terecht kunnen. Zo kan voorkomen worden dat kinderen uiteindelijk de dupe worden. De boodschap die kindbehartiger Marieke Lips uitdraagt is dat ieder kind het verdient om zo lang mogelijk kind te zijn. Zij denkt dat praten met kinderen zoveel meer vraagt dan even een gesprek of even een brief naar de rechter. Ook SP-Tweede Kamerlid Van Nispen vindt dat een kind niet vervreemd moet raken van één van zijn ouders. In de loop van de jaren is steeds duidelijker geworden dat het belang van het kind tijdens de scheiding centraal moet staan. Want zijn zij uiteindelijk niet het meest de dupe van zogenaamde vechtscheidingen?



Kruispunt
Kruispunt: De maand van de waarheid in Rome

Gaat het paus Franciscus lukken om het seksueel misbruik in de kerk te bestrijden? Deze week was hij in Rome met de voorzitters van alle bisschoppenconferenties in vergadering over juist dit onderwerp. Door vriend en vijand wordt het gezien als de kwestie die hem kan maken of breken. Mogelijk biedt de Nederlandse aanpak uitkomst. Het is het uur van de waarheid voor de paus. In Rome doet hij een ultieme poging om de rooms-katholieke kerk weer geloofwaardig te maken in haar aanpak van seksueel misbruik. Wilfred Kemp spreekt zowel in Italië als in de Lage Landen met betrokkenen. Hij peilt hoe kenners van kerk en Vaticaan de situatie inschatten. En natuurlijk volgt hij de vorderingen van de verzamelde bisschoppen. Maar hij staat ook stil bij het leed dat achter deze Romeinse top schuilgaat. Hij spreekt met Nel van der Loos, die jarenlang vertrouwenspersoon was van het Meldpunt Seksueel Misbruik RKK. Die onafhankelijke organisatie voor hulpverlening, klachtenbehandeling en compensatie werd in 2011 op advies van de Commissie Deetman in het leven geroepen. Van der Loos ging bij de slachtoffers die zich hadden gemeld op bezoek en bracht hun, vaak huiveringwekkende, verhalen in kaart. Daarna begeleidde ze hen, dikwijls tot en met de behandeling van hun klacht. Slachtoffer Cor Born is één van de talrijke mannen die als kind werden misbruikt in instellingen van de Broeders van Maastricht. Hij vertelt over de lange weg die hij heeft moeten gaan naar openheid, erkenning en schadeloosstelling. Uiteindelijk was het vooral de persoonlijke spijtbetuiging door de huidige Provinciale Overste van de Broeders, die heeft gemaakt dat hij een streep onder het verleden kon zetten. Zal de Wereldkerk net als de rooms-katholieke kerk in Nederland bereid blijken om dit dossier over te dragen aan een onafhankelijke externe instantie? En zullen slachtoffers wereldwijd zich uiteindelijk op eenzelfde manier gehoord voelen als Cor Born?



Kruispunt
Kruispunt: Om die liefde gaat het (2/2)

De ziekte Alzheimer heeft een steeds grotere invloed op het leven van voormalig dominee Pieter van den Beukel en zijn vrouw Barbara die met veel liefde voor hem zorgt. Pieter zegt zelf over zijn ziekte: 'Alzheimer, ken je dat? Het is niet echt een sympathiek figuur'. 'Ik word er gek van..., ik weet niet meer wat ik moet. Ik kan het niet. Ik ben het niet'. En Barbara zegt: 'Als iemand vraagt hoe het gaat, zeg ik heel eerlijk: het is heel moeilijk.' Afscheid en herinnering. Na de onverwachte dood van haar man Pieter blikt Barbara, met het geloof als baken, terug op deze confronterende periode en droomt over de tijd dat alles nog goed was. 'Wie was hij voor mij?' 'Eigenlijk zoals ik hem gekend heb in de goede tijd. Dat andere zakt gewoon op de een of andere manier weg'. Ook kijkt zij voorzichtig vooruit naar de naderende hereniging. Een bijzonder intiem en ontroerend portret van een huwelijk in zijn meest kwetsbare jaren, waarin man en vrouw ondanks de ziekte Alzheimer liefdevol met elkaar omgaan. De film is gemaakt door hun zoon, filmer en fotograaf Jaap den Beukel. Hij legde het leven van zijn ouders vanaf 2011 van nabij vast.



Kruispunt
Kruispunt: Om die liefde gaat het (1/2)

Een indringend portret van voormalig dominee Pieter van den Beukel en zijn vrouw Barbara, gemaakt nadat bij hem in 2009 Alzheimer is geconstateerd. Hun zoon, filmer Jaap van den Beukel, legt vanaf 2011 het leven van zijn ouders met de camera vast. Hun liefde is tot het einde onverminderd groot. Ondanks Alzheimer liefdevolle relatie. Openhartig en met humor portretteert hij zijn ouders Pieter en Barbara, die hem in al hun kwetsbaarheid heel dichtbij laten komen. Zelfs nu deze voormalige dominee zijn gedachten niet meer kan ordenen, blijft hij een liefdevolle en attente man voor zijn vrouw. Met audio-opnames van preken uit het verleden horen we hoe hij zijn gemeente destijds inspireerde en komen we dichter bij de sterke en sociaal bewogen dominee die Pieter was. Zijn groeiende verwarring vraagt om steeds meer zorg van zijn vrouw Barbara. Pieter zegt zelf over zijn ziekte : 'Ik ben toch móe. En wat er toch allemaal in mijn hóófd zit?' De arts van zijn vader richt zich tot de filmer Jaap van den Beukel: 'Uw vader heeft altijd beelden opgeroepen met woorden, dat was zijn professie. Het is dramatisch om te zien hoe dat 'm nu juist ontnomen wordt.'



Kruispunt
Kruispunt: Het zwijgen van de familie Hond

'Realiseer je je eigenlijk wel dat jouw opa en oom zijn omgekomen in Auschwitz?' Iris Hond vraagt het haar 64-jarige vader Steven terwijl ze samen in de auto op weg zijn naar Polen. 'Wat ik me realiseer is dat wij de enigen van de familie Hond zijn die een retourtje Auschwitz krijgen', zegt Steven lachend. We maken de emotionele reis naar Auschwitz van de internationaal bekende pianiste Iris Hond (31) en haar vader Steven Hond mee. We zien hoe ze de confrontatie met hun joodse familiegeschiedenis en met elkaar aangaan. Zal het zwijgen van de familie Hond worden doorbroken? Iris maakt de reis met haar vader aan de vooravond van een nieuwe theatertour. De pianiste kreeg bovendien de prestigieuze opdracht om muziek te schrijven voor de wereldpremière van The Pianist. Een Amerikaanse theaterproductie voor Broadway over het oorlogsverhaal van een joodse pianist. Des te meer reden voor Iris om haar eigen familiegeschiedenis uit te zoeken. Voor Iris is het doel van de reis de relatie met haar vader te verbeteren en bespreekbaar te maken wat haar vader vooral probeert te negeren: zijn joodse achtergrond en de wonden die de Tweede Wereldoorlog in haar eigen familie heeft aangebracht. Haar opa, Salomon Hond, overleefde de oorlog door onder te duiken, maar verloor zijn hele familie in de Duitse concentratiekampen. Iris voelt haar hele leven intuïtief al aan dat er niet over de oorlog gesproken mag worden. Juist daardoor houdt dat verleden de familie Hond nu al drie generaties in zijn greep. Steven: 'Mijn vader maakte altijd hetzelfde afwerende gebaar als we vroegen naar de oorlog. Dat betekende geen vragen stellen, dus ik wist helemaal niks.' De impact daarvan is groot, ook voor Iris. Zolang ze zich kan herinneren heeft ze nachtmerries: 'Als klein meisje droomde ik meerdere malen per week over de oorlog, ze haalden mijn familie weg en ik bleef achter. Ik durfde daardoor niet meer te slapen.'



Kruispunt
Kruispunt: Sinterklaas en de magie van het geven

De magie van het sinterklaasfeest verschuift in de loop van een mensenleven als het goed is van krijgen naar geven. Toch? Ook bij de heilige Nicolaas van Myra zelf, wiens goed voorbeeld wij in december volgen, draait het immers veel meer om geven dan om ontvangen. Het kinderlijke verlangen naar het krijgen van cadeaus maakt plaats voor het volwassen streven om het juiste presentje voor de ander te vinden. Of is dat niet zo? Zijn we door de commercialisering van het feest inmiddels allemaal ten prooi gevallen aan een bovenmatig verlangen naar hebben en krijgen? Zijn we gevangen in een kinderlijk 'what's in it for me' of kunnen we de echte Sint Nicolaas in onszelf nog terugvinden? En wat is dan de magie van het geven? Kruispunt gaat, op zoek naar antwoorden, te rade bij Erik van Muiswinkel, voormalig Hoofdpiet van Nederland en toekomstig Hulpsinterklaas van Amsterdam. Kleine Erik leerde als Pietje al jong over de schoonheid van het geven, naast zijn vader Freek van Muiswinkel die in Haarlem jaarlijks in vol ornaat rondreed op een schimmel. Ook theaterartiest en Sesamstraat-veteraan Hakim Traïdia laat zijn licht schijnen op 'het sprookje' van de originele Sinterklaas. Als geboren Algerijn maakte Hakim pas kennis met de Sint toen hij in Parijs door een Nederlandse au pair gevraagd werd om voor Piet te spelen. Zijn eigen verhaal is eenduidig: 'Ik geef veel meer dan ik krijg'. Schrijfster Beitske Bouwman benadrukt dat de bisschop van Myra na zijn dood op 6 december in de 4e eeuw juist heilig is verklaard vanwege zijn goede en gulle daden. Zij pleit voor geeflijstjes in plaats van verlanglijstjes. Kruispunt is bovendien bij de sinterklaasintocht in Montfoort en de held van de dag daar weet het zeker: geven aan elkaar is geven om elkaar, een belangeloze investering in vriendschap en verbondenheid. 'De Sint die dát kan geven, zit in ieder van ons', aldus de man die het weten kan.



Kruispunt
Kruispunt: Tastbaar verbonden - moderne relieken

'Wat ik zo bijzonder vind is hoe iets dat zo weinig waarde heeft, toch zo betekenisvol kan zijn.' Ineke kijkt vertederd naar de het kleine geplastificeerde stukje papier dat al jaren in haar portemonnee zit. 'Dat kinderlijke vertrouwen in deze tekening. Het heeft me door de moeilijkste periodes in mijn leven heen geholpen.' We staan we stil bij moderne relieken: betekenisvolle voorwerpen die de bezitters ervan kracht, troost of simpelweg een heel warm gevoel geven. Doordat ze verwijzen naar een dierbaar overleden familielid, een geliefde verre plaats of een gebeurtenis die iemand altijd is bijgebleven. Of naar een teckel. Albert en Ina wilden de as van hun te vroeg geboren zoontje Nick graag een blijvende plek dichtbij henzelf geven. Toen Ina voor haar werk een paar weken weg was, maakte Albert voor de urn een prachtig kistje met tekeningen van de fases vreugde, rouw en acceptatie. Van verplaatsing naar de achtertuin is het nooit gekomen: Nick staat nu in een hoek van hun slaapkamer. Want het kistje is volgens Ina veel te mooi om weg te stoppen'. Helmi's hondje Tikus overleed vorig jaar op 8-jarige leeftijd. Helmi heeft de stugge haren die loskwamen als ze haar borstelde altijd verzameld en vervilt tot grote ronde ballen, elke borstelbeurt ontstond er zo één. Van die ballen reeg ze een ketting en zo ontstond een kamersieraad dat Helmi nu nog dagelijks aan haar ondeugende teckel herinnert. En dat werkt aanstekelijk: 'Als ik ernaar kijk word ik soms nog verdrietig, maar meestal juist heel erg vrolijk.' Ook Yuri met de haarlok van zijn moeder en Ingrid met het bijzondere muziekinstrument van haar Indonesische familie vertellen over de tastbare verbondenheid die zij door deze relieken ervaren. Enkele voorwerpen uit de uitzending zijn ook te zien in de expositie 'Relieken', die nog tot 3 februari in het Utrechtse Museum Catharijneconvent is te zien.



Kruispunt
Kruispunt: Wat is te vroeg

Een zeer persoonlijk verhaal van verslaggever Olaf Koelewijn. Zijn 12-jarige zoon Casper werd veel te vroeg geboren en belandde op de neonatologie-afdeling van het Isala Vrouw-kindcentrum in Zwolle. Casper is gezond en hij wil heel graag meer weten over waar hij de eerste periode van zijn leven heeft doorgebracht. Ook Olaf is na twaalf jaar benieuwd wat er in al die jaren veranderd is en neemt zijn vrouw en zoon mee om kennis te maken met deze bijzondere afdeling. Olafs zoon Casper kwam in de dertigste week van de zwangerschap ter wereld. De moderne, medische techniek geeft kinderartsen steeds meer de mogelijkheid om baby's die te vroeg worden geboren te helpen. Op dit moment wordt een baby die zich vóór de 24ste week van de zwangerschap aandient, in principe niet behandeld. In het buitenland ligt de grens lager, maar hoe ver kun je daarin gaan? Want hoe vroeger een baby wordt geboren, hoe slechter de vooruitzichten zijn zoals een leven met ernstige motorische of verstandelijke handicaps. In de reportage ontmoet Olaf ouders die in hetzelfde schuitje zitten als hij, waarbij sommige ouders minder geluk hebben dan Olaf en zijn vrouw. Ook gaat hij in gesprek met de kinderarts die Casper heeft behandeld en nog steeds in hetzelfde ziekenhuis werkt. Hij ontmoet een arts in opleiding die zelf veel te vroeg geboren is en altijd heeft geweten dat ze neonatologie wilde studeren. En hij spreekt verpleegkundigen die verantwoordelijk zijn voor de dagelijkse zorg van veel te vroeg geboren baby's die vechten voor hun leven. Een aangrijpende reportage waar verdriet en blijdschap dicht bij elkaar liggen.



Kruispunt
Kruispunt: De maand van de Urbanuskerk

'Mijn grootste angst was dat de toren ook in de brand zou vliegen, want dan zou de bulldozer er overheen zijn gegaan, en dan was het einde verhaal geweest. Ik zou niet weten wat ik met mezelf aan zou moeten zonder de Urbanuskerk.' René Boerlage wordt emotioneel bij de gedachte alleen al, terwijl hij het roet van de zilveren godslamp afpoetst. De lamp moet en zal weer als nieuw glimmen. Maar een paar jaar hebben de parochianen van de Urbanuskerk in Amstelveen van hun prachtig gerenoveerde kerk mogen genieten. Op 15 september legde een grote brand hun kerk bijna helemaal in de as, huilend stonden de Amstelveners te kijken hoe het kerkgebouw in vlammen opging. 'Het zijn maar stenen, maar achter elke steen zit een verhaal', zegt pastoor Eugène Jongerden. Aan hem de taak om zijn parochie bij de hand te nemen en weer vooruit te kijken. Kruispunt volgde afgelopen maand de pastoor en drie heel betrokken parochianen bij hun gevecht om de kerk weer op te bouwen en hun geloof, tegen de stroom in, niet te verliezen.



Kruispunt
Kruispunt: Ontbrekend verleden

'Als je de eerste maanden van je leven in een tehuis hebt gezeten, is dat begin een zwart gat, dat alleen enigszins ingekleurd kan worden met hulp van vriendelijke vreemden, die zonder dat je het wist jouw pad als baby hebben gekruist.' Aan het woord is schrijver Stephan Sanders. Hij is één van de vele kinderen die in de vorige eeuw de eerste maanden van hun leven doorbrachten in een kindertehuis. Stephan zat in de jaren 60 in kindertehuis Sint Anna in Halfweg. Zijn biologische moeder stond hem ongezien af, nadat zij ongewenst zwanger was geworden van een man die voor Stephan altijd onbekend zou blijven. Stephan Sanders en twee andere 'kinderen van Sint Anna' vertellen hoe die start, waar zij zelf zo weinig over weten, hun verdere leven heeft beïnvloed. En zij gaan op zoek naar informatie bij hun toenmalige verzorgenden. Zo vertelt Monique Schmeiz (53) dat ze na de geboorte van haar eigen zoon een week lang gehuild heeft: 'Extreem veel kraamtranen, omdat ik toen opeens zo sterk voelde dat dit het moment was dat mijn eigen moeder mij had afgestaan'. En Bart Homan (55) was de jongste uit een gezin van twaalf. Na zijn geboorte werd zijn moeder opgenomen in een instelling. Van de maanden in Sint Anna herinnert hij zich niets. Het enige wat hij weet is dat hij de neiging heeft om zich snel hevig aan mensen te hechten. Maar daardoor heeft hij zich in zijn leven ook vaak gekwetst en in de steek gelaten gevoeld. Stephan, Bart en Monique ontmoeten alle drie een leidster of zuster die hun meer kan vertellen over de omstandigheden van hun vroegste levensmaanden, toegewijde vrouwen zoals zuster Tarcies, verzorgster Emmy Boos en toenmalig stagiare Trudy van Diepen die veel gevoel tonen voor de impact die de start in een tehuis op een kinderleven kan hebben. Voor Bart pakt de ontmoeting wel heel bijzonder uit. Omdat hij destijds het lievelingetje van verzorgster Emmy was, kan zij hem prachtige babyfoto's van hemzelf laten zien.



Kruispunt
Kruispunt: De maand van ......Fred Beekers

Het opkomen voor kwetsbare mensen loopt als een rode draad door de loopbaan van de 68-jarige Fred Beekers, oprichter van Resto VanHarte. Ook na zijn pensionering zet hij zich met veel passie in voor sociale problemen in Nederland. Op 1 juli is hij door minister Hugo De Jonge van VWS benoemd tot Kwartiermaker Nationale Coalitie tegen Eenzaamheid. Beekers gaat zich concentreren op eenzame ouderen en de rol die het bedrijfsleven en zorg- en welzijnsinstelling kunnen hebben bij de bestrijding van eenzaamheid. In deze aflevering volgt Kruispunt Beekers op zijn werkplek op het ministerie in Den Haag én op werkbezoek. Zo is hij in de Beurs van Berlage, waar het Feest van de Verbinding plaatsvindt voor oudere Amsterdammers: met een dialoog en theaterdiner, met dans waarbij medewerkers van het GVB en de ABN-AMRO de ouderen bedienen. En Beekers bezoekt een kapperszaak in Rheden, die een rol speelt bij de eenzaamheid van ouderen. Eigenaresse Ellen en de 73-jarige trouwe klant Truus hebben een bijzondere band opgebouwd. Maar Beekers is ook enthousiast over een apotheek in Den Haag. Deze apotheek ziet het als haar taak om naast de juiste medicijnen te verstrekken, ook veel tijd te steken in een goede band met de vaak oudere klanten. Eenzaamheid is een groot en verdrietig probleem, van alle 75-jarigen in Nederland zegt ruim vijftig procent zich alleen te voelen. Eenzaamheid oplossen kan niemand, maar er is maar één iemand nodig om de eenzaamheid van een ander te doorbreken. Juist op plekken waar veel ouderen samenkomen is er winst te halen, volgens Beekers. Door ervoor te zorgen dat bedrijven en organisaties de handen ineen slaan komen er uitdagende activiteiten en onverwachte samenwerkingen tot stand. Tijdens de Week tegen Eenzaamheid een portret van een bevlogen man die het taboe rondom eenzaamheid wil doorbreken en bedrijven en individuele personen wil motiveren om in actie te komen.



Kruispunt
Kruispunt: Het zwijgen van de familie Hond

'Realiseer je je eigenlijk wel dat jouw opa en oom zijn omgekomen in Auschwitz'. Iris Hond vraagt het haar 64-jarige vader Steven terwijl ze samen in de auto op weg zijn naar Polen. 'Wat ik me realiseer is dat wij de enigen van de familie Hond zijn die een retourtje Auschwitz krijgen', zegt Steven lachend. We maken de emotionele reis naar Auschwitz van de internationaal bekende pianiste Iris Hond (31) en haar vader Steven Hond mee. We zien hoe ze de confrontatie met hun Joodse familiegeschiedenis en met elkaar aangaan. Zal het zwijgen van de familie Hond worden doorbroken? Iris maakt de reis met haar vader aan de vooravond van een nieuwe theatertour. De pianiste kreeg bovendien de prestigieuze opdracht om muziek te schrijven voor de wereldpremière van 'The Pianist'. Een Amerikaanse theaterproductie voor Broadway over het oorlogsverhaal van een Joodse pianist. Des te meer reden voor Iris om haar eigen familiegeschiedenis uit te zoeken. Voor Iris is het doel van de reis de relatie met haar vader te verbeteren en bespreekbaar te maken wat haar vader vooral probeert te negeren: zijn Joodse achtergrond en de wonden die de Tweede Wereldoorlog in haar eigen familie heeft aangebracht. Haar opa, Salomon Hond, overleefde de oorlog door onder te duiken maar verloor zijn hele familie in de Duitse concentratiekampen. Iris voelt haar hele leven intuïtief al aan dat er niet over de oorlog gesproken mag worden. Juist daardoor houdt dat verleden de familie Hond nu al drie generaties in zijn greep. Steven: 'Mijn vader maakte altijd hetzelfde afwerende gebaar als we vroegen naar de oorlog. Dat betekende geen vragen stellen, dus ik wist helemaal niks.' De impact daarvan is groot. Ook voor Iris. Zolang ze zich kan herinneren heeft ze nachtmerries: 'Als klein meisje droomde ik meerdere malen per week over de oorlog, ze haalden mijn familie weg en ik bleef achter. Ik durfde daardoor niet meer te slapen.'



Kruispunt
Kruispunt: Pleegmoederdag

Op Moederdag worden ook pleegmoeders in het zonnetje gezet door hun pleegkinderen. Maar liefst 20.000 kinderen wonen kortere of langere tijd in een pleeggezin en er is altijd een tekort aan pleegouders. Hoewel de zorg vaak maar tijdelijk is bouwen veel pleegkinderen een band voor het leven op met hun pleegmoeder. Pleegkinderen en pleegmoeders praten over hun bijzondere relatie.



Kruispunt
Kruispunt: De maat is vol

De zomer is in aantocht en de modebladen staan weer vol met bikiniklaar-diëten en tips om slank en - voor het gemak daarmee gelijk gesteld - gezond te blijven. Het dominante schoonheidsideaal is immers nog steeds slank en strak en met name vrouwen voelen de druk om hieraan te voldoen. De mythe van het maakbare lichaam heerst en zet ons ertoe aan om obsessief met ons eigen lichaam en dat van anderen bezig te zijn, met alle frustraties van dien. Op Internationale Anti-Dieet Dag vertellen drie vrouwen hoe ze zich na een lange worsteling hebben bevrijd van hun negatieve zelfbeeld.



Kruispunt
Kruispunt: Onvoorstelbaar gelukkig

De diagnose kanker of een andere ernstige ziekte zet je bestaan volledig op de kop. Een leven vol angst, pijn en verdriet is wat nog rest. En zelfs als je wel geneest lijkt één ding zeker, vanaf het moment van het slechte nieuws kun je niet meer onbezorgd gelukkig zijn. Toch geldt dat niet voor iedereen. Verhalen van mensen die ondanks hun ziekte onvoorstelbaar gelukkig zijn.



Kruispunt
Kruispunt: Het onvergeeflijke vergeven

De bijzondere verzoening tussen een moeder en de moordenaar van haar dochter en kleinzoon. Na een jarenlange briefwisseling raken ze bevriend en kan Agnes de gruwelijke daad van Leonard vergeven. Een indrukwekkend verhaal over hoe vergeving heilzaam kan zijn, niet alleen voor degene die vergeven wordt, maar ook voor diegene die vergeving schenkt.



Kruispunt
Kruispunt: Wij zijn de Bijlmer

De meest verguisde wijk van Nederland is weer in trek. In de Bijlmer zijn de huizenprijzen in korte tijd verdubbeld en zelfs The Passion strijkt er neer. Wat verbindt mensen in een buurt met ruim 130 nationaliteiten en 150 verschillende kerkgemeenschappen? Bewoners van het eerste uur en nieuwkomers over hun passie voor de wijk.



Kruispunt
Kruispunt: De taal van de klei

Met de gemeenteraadsverkiezingen voor de deur een reportage over de verbondenheid die mensen voelen met de plek waar ze wonen, vanuit het Friese het Bildt. Een verbondenheid die in het Bildt en op andere plekken in Nederland regelmatig onder druk komt ten gevolge van gemeentelijke herindelingen, schaalvergroting en globalisering. Bewoners van de streek het Bildt springen op de bres voor het behoud van hun eigen taal en identiteit nu het Bildt na een recente herindeling niet langer een afzonderlijke gemeente is. Niet omdat ze zichzelf beter vinden, maar om te behouden wat eigen en vertrouwd is.



Kruispunt
Kruispunt: Hoop en Heibel in het Vaticaan

Ter gelegenheid van het vijfjarig jubileum van paus Franciscus maken insiders en specialisten de balans op. Wat heeft Franciscus bereikt? Met o.a. prins Jaime de Bourbon de Parme en Vaticaankenners John Allen en Christian van der Heijden.